ENTRE O RELOXO E O CARALLO

Miro o reloxo. Marca a hora tal. Que máis dá o instante, o momento. A fin de contas o tempo pasa e todo cambia. A vida segue. O loureiro continúa verde. A flor de toxo resplandece. O vento, ás veces, asubía. E os paxariños cantan e gaban a Deus, como dicía aquel.

Deixo de mirar o reloxo e escoito música. Din que a música amansa ás feras. A min non me amansa porque son un pan bendito... ou iso digo eu. Miña nai dicíame algunha vez que eu lle saíra torto. E o que di unha nai vai á misa. Eu ben sabía que se refería á política. Mais, por moito aviso materno, este paisano non comungou con rodas de muíño. E alá cada quen coa súa conciencia.

Volvo mirar o reloxo e, efectivamente, o tempo pasou. Dicía Henry Van Dyke que “o tempo é demasiado lento para aqueles que esperan, demasiado rápido para aqueles que temen, demasiado longo para aqueles que lamentan, demasiado curto para aqueles que celebran. Pero para quen ama, o tempo é eterno”. Porén, para un galego, o tempo non precisa dunha definición tan longa, porque, para un galego, o tempo é o carallo!

O carallo. O auténtico patrón de Galicia. A palabra que serve tanto para o tute como para a brisca. Arre carallo! Manda carallo! Tocar o carallo. No quinto carallo. Fai un sol do carallo. Vai rañar o carallo! Non me toques o carallo! Que carallo che importa! Déixate de caralladas! É un home de carallo! Que carallo pasa? O dito: o patrón de Galicia. Por certo, o segundo patrón da nosa terra é o toxo. A flor súa flor é a raíña da nosa esencia.

Agora, nin reloxo nin carallos: todo ten o seu principio e o seu fin. Aquí poño o remate, o fin.

Finca Fierro. Barbadás. Xoves, 2 de abril de 2026