O CANASTRO DA AIRA

No corazón dos Andes, cando o século XVIII chegaba ó seu fin, ergueuse unha voz que fixo tremer o poder colonial español en América. Esa ...

Sento na terraza do café despois de v i r le ndo polo paseo do río dos Muíños. Sento para tomar café e para escribir algo. Escribo so...

O rísido Somoza rebentou o silencio cun berro. Cando quería, berraba moito; e c ando se cansaba de berrar, ouleaba coma os lobos. Orísi...

O pardal aterra no respaldo da cadeira. Non tarda en emprender de novo o voo. Os pardais de agora non teñen vergonza ningunha. Nin as p...

Modifiquei a estrutura dunha xesta centenaria coa dun piorno groso; o resultado foi un codeso con signos de esgotamento, co tronco prac...

O 9 de maio de 1957 (fixo o sábado 69 anos) quedou gravado na memoria ferroviaria de Galicia como unha data histórica. Aquel día, ás 5.45...

“ Non teño présa, que chove”, díxenlle a quen me vai servir o café. Chove. Porén, aínda tiven tempo de ler un pouco mentres paseaba ....