MISA DE RÉQUIEM PARA UNHA MOSCA

Aí está. A mosca. Polo bordo do vaso, buscando o seu manxar ou calculando a xogada. Eu ben podería cubrir o vaso coa man e deixala dentro, encerrada, condenada a unha morte lenta e literaria. Pero non son ningún monstro. Bastante ten coa súa efémera existencia: quince, vinte e cinco días... dous meses se a vida lle sorrí e non topa cun profesional coma min. Porque si, confésoo: son un especialista en artes marciais aéreas. Un chapamoscas, como me chamou unha vez unha sobriña. A esta non quixera cantarlle unha misa de réquiem porque, xa digo, que goce da súa curta existencia.

Xa se me pousou unha vez na cabeza. Outra na man. Está xogando co lume. Que non haxa unha terceira, porque á terceira vai á misa. E non precisamente de voda.

Míroa ben e, contra todo prognóstico, dáme pena. Tan pequena, tan insistente, tan inconsciente. Así que, nun xesto de magnanimidade case papal, císcolle pola mesa o resto do azucre do café. Toma, criatura, date unha homenaxe. Unha boa lupanda antes da Apocalipse.

O día está fresco e un bandullo cheo sempre reconforta. Filosofía básica de supervivencia, válida para moscas e humanos.

Como se me entendese, lánzase ó azucre nun amén. Nin protocolo nin agradecementos formais. Iso si: achégase á miña man, pero sen tocar. Lista é. Sabe que á terceira vez activa o protocolo de defensa nacional. E así seguimos: ela, convencida de que domina o espazo aéreo; eu, coa man preparada para facer historia. Porque unha cousa é a caridade. E outra moi distinta é tentar a sorte tres veces seguidas.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Mércores, 25 de febreiro de 2026

DENTRO DA NORMALIDADE INVERNAL

Hoxe son lagarto, díxenlles ós da cafetaría cando entrei a tomar un café, pero para que me entenderan de que mo servisen na terraza e facendo referencia a que nos poñemos ó sol coma os lagartos. O problema é que na terraza xa dá a sombra. Aínda así, estase mellor fóra ca dentro. Fóra levamos tres días nos que, por fin, o sol fixo acto de presenza; dentro, en cambio as casas seguen frías.

A verdade é que había ganas de sol. Moitas ganas. A chuvia continua de practicamente mes e medio cansou e aburriu. Psicoloxicamente, mesmo se notaba a xente algo deprimida. Nestes tres días de ceo aberto, os paseos -xeralmente ás beiras dos ríos- enchéronse de xente, con expresións máis que alegres.

Mais, como somos de espírito contraditorio, ó segundo día de sol xa comezamos a queixarnos da calor, sobre todo cara ás tres ou catro da tarde. Pola mañá, en cambio, facía un frío de raio, con xeadas reinando naqueles lugares onde non había néboa (onde a hai tamén xea, pero a calixe vaina comendo). Todo dentro da normalidade invernal: cando non chove, xeralmente xea.

Moita parola arredor de tres días de sol cando semella que mañá ou pasado mañá, seica, volve a chuvia. O dito: normalidade invernal. Chuvia, frío, saragana, xeadas, vento e algún que outro día de sol... para que os lagartos poidamos saír. No inverno desexamos sol e no verán que chova de cando en vez. Nunca choveu a gusto de todos. E nunca choveu que non escampara.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Luns, 23 de febreiro de 2026

EN PLENO SÉCULO XXI

En pleno século XXI. Sempre se repite a mesma frase: “En pleno século tal parece mentira que sucedan estas cousas”, en referencia, por suposto, ás calamidades, ás masacres, ás barbaries, ás guerras. E, porén, en pleno século XXI as guerras continúan. E continuarán.

Porque Estados Unidos -o gardián do coñecido e do por coñecer- está preparando unha nova intervención. Como se fose lei de vida, este país métese en todos os conflitos. E por iso a presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, concédelle a Medalla de Madrid por ser “o faro do mundo libre”.

O faro do mundo libre a base de bombardeos, ameazas e secuestros. O faro do mundo libre que cualifica a Benjamin Netanyahu como heroe de guerra, cando para moitos representa hoxe a imaxe máis brutal do conflito e da devastación... tamén en pleno século XXI.

En pleno século XXI, a guerra de Ucraína cumpre catro anos, despois de que se dixese que sería unha guerra de catro días. Non é a única: hai guerra civil en Sudán; conflitos internos en Myanmar; violencia enquistada en Siria e no Iemen; loitas armadas na África Subsahariana -na República Democrática do Congo, en Somalia, en Nixeria e na rexión do Sahel-; e diversas tensións fronteirizas en Asia. Todo isto, en pleno século XXI.

Século tras século repetimos a mesma leria, a mesma ladaíña de que “parece mentira”. Parece mentira, mais é verdade. Parece mentira que no século da información instantánea sigamos sendo incapaces de frear a violencia. Quizais o máis inquietante non sexa a existencia das guerras, senón o costume. A capacidade humana para adaptarse mesmo ó horror. Escandalizámonos, si, pero seguimos. Dálle que dálle. En pleno século XXI.

Cafetaría Alumbre. A Valenzá. Domingo, 22 de febreiro de 2026

Finca Fierro. Barbadás. Luns, 23 de febreiro de 2026

O PESO DAS COUSAS PEQUENAS

Os asentos dianteiros dos coches senten. Como a xente. Os asentos dianteiros dos coches cánsanse. Como a xente. O ser humano, se carga cun saco de millo ou de patacas, ó principio mesmo pode sentilo livián, lixeiro; pero co paso dos minutos a carga comeza a pesar, a cansar, incluso a esgotar.

Hai tempo, o coche empezou a emitir un son agudo que non conseguía identificar. Parei varias veces e non daba atopado a súa orixe. Ata que caín na conta de que o asento do copiloto levaba un maletín cun portátil. Como non ía suxeito co cinto de seguridade, o vehículo interpretaba que había alguén sentado e avisaba con aqueles sons insistentes.

Desde ese día procuro non colocar nada no asento do copiloto. Porén, algunha vez deixo un bolso de cintura con apenas un libro e un caderno, e non pasa nada. Vese que ese peso é insuficiente para que o coche detecte a suposta presenza dun ocupante sen cinto de seguridade.

O outro día fun podar unas trinta cepas que teño en Ramiras, no concello de Castrelo de Miño, e no asento do copiloto ía o bolso de cintura cun libro de 270 páxinas: pouquiña cousa. Tras percorrer uns dezasete ou dezaoito quilómetros, apareceu de novo o son agudo. Como levaba a radio acesa, pensei nun primeiro momento que procedía do programa. Mais, ó comprobar que persistía, detiven o coche e púxenme a investigar que carallo estaba a pasar. Da mochiliña non podía ser; de selo, xa tería pitado desde o principio.

Era do bolso de cintura! E foi entón cando pensei que os asentos dianteiros eran como a xente: tamén se cansan. Se ó principio non pitou, quizais foi porque a carga lle pareceu soportable; pero, pouco a pouco, fíxoselle pesada e acabou por protestar. Así que os asentos tamén deben ter alma. Tamén senten.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Sábado, 21 de febreiro de 2026

EL ÁLAMO: HISTORIA E MITO

Hai hoxe 190 anos, o 23 de febreiro de 1836 comezaba un dos episodios máis coñecidos e mitificados da historia de América do Norte: o asedio de El Álamo. A vella misión franciscana de San Antonio, no entón territorio mexicano de Texas, converteuse durante trece días nun símbolo de resistencia para os colonos texanos que loitaban pola independencia de México.

No interior do complexo, apenas uns douscentos defensores preparábanse para soportar o avance das tropas do xeneral Antonio López de Santa Anna. Entre eles atopábanse figuras que co paso do tempo serían elevadas á categoría de lenda, como William B. Travis, James Bowie e o aventureiro e excongresista Davy Crockett. A súa situación era desesperada: escaseaban os víveres, a munición e, sobre todo, os reforzos prometidos.

Fronte a eles, o exército mexicano contaba con varios milleiros de soldados experimentados. Santa Anna, decidido a esmagar a rebelión texana, ordenou o asedio e bombardeo constante da misión. As murallas de pedra resistían como podían, mentres no interior medraba a tensión e a conciencia de que a axuda dificilmente chegaría a tempo.

Durante días, os defensores rexeitaron os ataques e mantiveron izada a bandeira da rebelión. A narrativa posterior falaría dunha liña trazada por Travis no chan, invitando a cruzala a quen estivese disposto a morrer pola causa. Aínda que os historiadores debaten a veracidade deste episodio, o certo é que ningún dos combatentes abandonou a posición.

Na madrugada do 6 de marzo de 1836, as tropas mexicanas lanzaron o asalto final. Tras combates corpo a corpo e unha defensa feroz, El Álamo caeu. Todos os defensores morreron, mentres que as baixas mexicanas foron tamén moi elevadas. Co paso do tempo, o episodio transformouse nun mito fundacional para Texas e, en boa medida, para os Estados Unidos. A realidade histórica, máis complexa e chea de matices -incluíndo o debate sobre a escravitude e os intereses económicos dos colonos- quedou a miúdo agochada tras unha épica de heroísmo e sacrificio.

O cine contribuíu decisivamente a consolidar esa imaxe romántica. En 1960, o mítico John Wayne dirixiu e protagonizou “El Álamo”, unha superprodución que presentaba os defensores como heroes case bíblicos fronte a un inimigo numeroso e implacable. Décadas despois, en 2004, unha nova versión titulada “El Álamo: A lenda”, dirixida por John Lee Hancock, procurou ofrecer unha visión algo máis matizada dos personaxes e das súas contradicións.

Finca Fierro. Barbadás. Sábado, 21 de febreiro de 2026

A BANDA SONORA DA NOITE

A música de Alexandre Desplat leva os meus soños pola noite pecha que, intúo, nubrada. Fóra da música, o silencio é ese baleiro que baila un tango sobre a saudade dos tempos. Hai soidades que dormen, sen molestia, sobre as mantas da algarabía. Ou do sosego. Agora, que cada quen asubíe e baile ese tango ás nove menos cuarto da noite.

Refrego os ollos. Paso a man polas cellas. Río. Berro. Ante o berro rachou o silencio. Son o covarde que se refuxia no baleiro. Abafo coma os cans entre os palleiros da aira do Dositeo. Cando canso, ouleo. Cando ouleo, treme a lúa vella e deixo de ter medo. O medo é o sufrimento que produce a espera dun mal.

Sigo o ritmo da música cos pés. Cos ollos busco a cor da flor do toxo e deixo que os paxaros voen ó meu arredor. Sei cando as corredoiras da memoria se estiran e se dobregan, se perden e se volven atopar. Sei que todo vai e vén, e sei que quen non anda está quedo. Sei rir e chorar. Sei vivir e padecer. Sei como caen as pingas de orballo sobre a miña conciencia.

A noite é cada vez máis pecha e o silencio, máis fondo. Tan só, de cando en vez, algunha voz asoma entre os compases que amañou e ensortellou Alexandre Desplat nesa marabilla titulada “O Gran Hotel Budapest”. Agora que cada quen pense se a música é ou non é un sentimento. A música é a arte de combinar os sons harmonicamente seguindo unhas determinadas regras. A música é o acougo, o alivio, a calma, o descanso, o sosego, o repouso e a tranquilidade do espírito. A música é a banda sonora da vida.

Finca Fierro. Barbadás. Venres, 20 de febreiro de 2026

AS APAIOLADAS DO PEIXIÑO

Pois si: estaba esperando a que chovese e apareceu un raio de sol que me abrasou. Foi nese momento cando pensei que non só queima o lume; o sol tamén arde. Alguén, unha vez, comentoume que o xeo, a conxelación, tamén queima. Mireino de esguello, non lle fixen caso e, ás agachadas, burleime del.

Chámome Osorio Presqueira Benvido e sei que a xente me fala coma se fose parvo. Non teño nin un pelo de parvo; non son besta cega. Iso si: ás veces fago o paiolo para que a xente se abra e colla confianza. E xa se sabe: cando a xente colle confianza, unhas veces pásase da raia e outras descobre o que non debería. Eu sei segredos que ninguén máis sabe... grazas ás miñas apaioladas.

Ninguén me chama Osorio. Todos me coñecen como O Fillo dos Troiteiros. Ás veces tamén me din O Peixiño Pequeno, aínda que case sempre o reducen a O Peixiño. Vivo na casa que está á beira do muíño do Escolástico – que, por certo, non sei se ese é o seu nome verdadeiro ou só un alcume-. Dá igual: a miña é a das tellas verdes, a única así en Baños de Molgas. Mandeinas pintar desa cor para destacar. E iso, o de querer destacar, demostra que non son ningún parvo.

Deixo que a xente pense que son un babiolo, un babeco, un bobo, un boubexo, un boubo, un cretino, un estúpido, un fato, un idiota, un imbécil. Deixo que me tomen por paiolo, panoco, paparón, papón e sandeu. Que se rían. Que crean que me toman o pelo. Así ábrense diante de min e confesan os catro confesares. Son coma o seu confesionario particular. Eles marchan satisfeitos, convencidos de que se burlaron do Peixiño; eu quedo cos seus segredos.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 19 de febreiro de 2026

Foto: O muíño (Baños de Molgas)