A MÚSICA DOS LIBROS

Sempre me gustou a música. Case sempre estou escoitando música. Non a que emiten as emisoras de radio, senón a que fun gardando ó longo dos anos nas miñas casetes e nos meus CD. Por certo, tanto unhas coma os outros, só Deus saberá como estarán no faiado, á conta da calor e, tamén, do frío.

Sigo. Agora, toda esa música —minto: só aqueles temas ou bandas sonoras que me gustan moito— busqueina nun coñecido servizo de música dixital e, entre unhas cousas e outras, teño no móbil unha lista de case trece mil títulos ou temas.

Porén, a relación non queda aí. Porque, dun tempo para acá, deume por buscar e gardar nese servizo todos aqueles temas que aparecen nos libros que estou lendo. É certo que moitas das cancións que nomean os autores xa as teño porque, máis ou menos, todos intentamos escoitar os grandes éxitos musicais. Pero, como para gustos hai cores, sempre hai autores que falan de cancións que non coñezo ou que non teño.

E é aí cando me deteño na lectura, collo o móbil e busco e gardo ese tema descoñecido. Sen escoitalo, sen saber se me vai gustar ou non, pero confiando nesa ladaíña de que me gusta toda a música. Ou, polo menos, de que escoito toda a música: desde Sés ata os Rolling Stones; desde a música coreana ata Vangelis ou Morricone; desde Melendi ata Tom Waits; desde Barbra Streisand ata Chet Baker; desde unha muiñeira ata un vals, ou desde unha polca ata o jazz.

Estou lendo o libro “Donde termina el verano”, de Elma Correa, e xa anotei dúas ou tres cancións que nomea a autora.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Sábado, 26 de setembro de 2026

A MIÑA RARA RELACIÓN COA TELEVISIÓN

No descanso do partido Noruega-Portugal, púxenme a ver a televisión. Semella unha incongruencia pero paso a explicala. Levaba anos sen vela, aínda que sempre sigo os finais de etapa do Tour de Francia, da Volta Ciclista a España e dos partidos da selección española de fútbol. Durante os descansos destes, collía o libro e poñíame a ler. Pero o outro día decidín saber como andaba o mundo televisivo.

Empecei a facer zapping e descubrín, por exemplo, tres cadeas que non coñecía: Veo 7, Squirrel e Squirrel 2. Vin que aínda seguían emitindo “La que se avecina”, “Crimen en el paraíso” e algún programa máis que xa non lembro. A verdade é que a miña relación coa televisión ten o seu aquel: acéndoa todos os días, si, pero practicamente só para ver eses deportes comentados e algún que outro acontecemento tamén deportivo e, iso si, películas. O caso é que estas últimas agora véxoas nas plataformas, que me resultan máis cómodas.

Mirade se é rara a relación que, precisamente agora, cando podería estar vendo a televisión a todas as horas debido ás tarefas gastronómicas que teño que realizar, é cando menos televisión vexo. Houbo un tempiño no que poñía Canal 24 Horas para estar ó tanto das noticias, pero, claro, como as repetían tantas veces, tamén me chegou a aburrir. Solución: apagar a televisión.

Agora, mentres fago esas tarefas gastronómicas, adoito escoitar música, que, como ben se sabe, amansa ás feras. E así, sen apenas decatarme, a televisión foi quedando nun segundo plano, substituída polo son da música e, cando chega o momento de descansar, polo silencio das páxinas dun libro.

Tamén teño televisión na habitación. Pero, cando me vou á cama, gozo máis co libro que con esas trapalladas que, segundo vin, aínda seguen botando.

Finca Fierro. Barbadás. Martes, 29 de setembro de 2026

ANFIELD, O TEMPLO DO LIVERPOOL

O 28 de setembro de 1884 inaugurábase en Liverpool o estadio de Anfield, un recinto que co paso do tempo acabaría converténdose nun dos escenarios máis coñecidos da historia do fútbol. Naquela época, porén, o fútbol aínda estaba lonxe de alcanzar a popularidade que ten hoxe e Anfield non era aínda a casa do Liverpool.

Os primeiros anos de Anfield estiveron ligados ó fútbol local e, especialmente, ó Everton. O club xogou alí desde finais da década de 1880, cando o recinto comezou a adquirir importancia dentro da vida deportiva da cidade. Durante aqueles primeiros tempos, o estadio era moi diferente do que coñecemos actualmente: apenas contaba coas instalacións e as grandes bancadas que chegarían décadas despois.

A historia deu un xiro en 1892. Tras unha disputa entre os propietarios do terreo e o Everton, este club abandonou Anfield para trasladarse a Goodison Park. Foi entón cando John Houlding, propietario do estadio, decidiu crear un novo equipo para ocupar o campo. Así naceu o Liverpool Football Club, que disputaría os seus primeiros encontros en Anfield.

Desde aquela, o estado foi medrando ó mesmo ritmo que o propio Liverpool. As súas bancadas ampliáronse, aumentou a capacidade e Anfield converteuse nun lugar fundamental para os afeccionados. Co paso do século XX, o campo foi escenario de grandes partidos, títulos e noites europeas que quedaron na memoria de varias xeracións.

Un dos elementos máis recoñecibles do estadio é The Kop, a famosa bancada situada detrás dunha das porterías. O seu nome e a súa tradición están intimamente ligados á afección do Liverpool e á atmosfera que se vive durante os partidos. Tamén se converteron en símbolos do recinto cancións como “Nunca camiñarás só”, entoada polos seareiros antes dos encontros e que, ó escoitala, pon os pelos de espeto.

Hoxe, Anfield segue sendo a casa do Liverpool e unha das grandes referencias do fútbol inglés. Máis de 140 anos despois (en concreto, 142) da súa inauguración, o estadio continúa ligado á historia dunha cidade, dun club e dunha afección. O que comezou como un campo deportivo en 1884 acabou converténdose nun dos lugares máis emblemáticos do fútbol mundial. Longa vida a Anfield!

Finca Fierro. Barbadás. Sábado, 26 de setembro de 2026

A ESCALEIRA DE PEDRA

El chámalle bolboreta. Ela replícalle con meu neno, e os dous sorrín coma se acabasen de descubrir, unha vez máis, que a nostalxia tamén pode caber nunhas poucas palabras. Sentan sobre a escaleira de pedra, mentres a tardiña vai perdendo as súas últimas cores e se acomoda, amodiño, sobre a escuridade da noite.

Non necesitan luz para verse. Nin para tocarse. Tócanse. Primeiro coas mans, logo cos ollos, despois con ese silencio que só coñecen os que senten de verdade. Ela aloumiña o ombreiro del e el deixa caer uns bicos, lentos e delicados, sobre a súa cabeza. Enfronte, sobre un cable de teléfono, aturuxa unha curuxa. Ou tal vez sexa un moucho; a noite xa borrou as diferenzas.

Ela, achegándose un pouco máis, borboríñalle que é un toleirán. El contraataca con miña xoia e cun sorriso que parece acender a escuridade. Míranse. E nese instante, no pequeno escintileo dos seus ollos, hai un verso; en cada verso, un tempo; e dentro dese tempo, un momento capaz de deter o universo.

Ela apoia a cabeza no seu peito. El aperta o seu corpo contra o dela, como se tivese medo de que a noite puidese levala consigo. Ningún dos dous di nada. Xa o dixeron todo. Alí, naquela escaleira vella, baixo o canto escuro do paxaro e un ceo que comeza a encherse de estrelas, comprenden que hai sentimentos que non precisan promesas porque nacen coa certeza de querer quedar.

E mentres a última luz desaparece detrás das casas, el bícaa na fronte e murmura: “bolboreta”. Ela pecha os ollos, sorrí e responde baixiño: “Meu neno”. E durante un instante, breve e infinito, parece que o universo enteiro é todo deles.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Venres, 25 de setembro de 2026

Finca Fierro. Barbadás. Venres, 25 de setembro de 2026

Foto: Escaleira de pedra en Baños de Molgas (Ourense)

MORRER ANTES DE CAER

O que me pasou o outro día sáese dos límites da realidade, da lóxica e, se me apuran, tamén do sentido común: resucitei de entre os mortos. Tal como o digo e tal como o vou contar.

Morrera dun infarto de miocardio cando me vin colgado da ponte das Cepas. O susto foi monumental: mirei para o río Arnoia, alá embaixo, tan ó fondo que me pareceu que estaba noutro concello e nin tempo tiven de deixarme caer.

Eu presentárame alí ás seis da tarde coa intención de saltar de boas a primeiras. Non por suicidarme, que tampouco hai que poñerse dramáticos, senón por curiosidade científica: quería saber como se cae desde case cincuenta metros e, de paso, comprobar se era posible caer de pé no medio do río. Un experimento coma outro calquera, aínda que recoñezo que o método era un pouco definitivo.

Non sei como caín, porque antes de soltar as mans xa estaba morto. Polo infarto. Axiña me atoparon, grazas a que eu deixara avisado nas redes que me ía tirar. As cousas ou se fan ben ou non se fan. O primeiro en chegar foi precisamente o médico de Baños de Molgas, que certificou a miña morte e confirmou que, aínda que o infarto non se me adiantase, o deceso viña de camiño.

Do río sacáronme coma quen recolle un saco despois da feira: máis que escarallado, roto por completo. Eu xa daba por rematada a experiencia, con moi pouco entusiasmo, todo hai que dicilo. Pero, contra todo prognóstico, ó pouco tempo volvín á vida. E aquí comeza a parte que nin eu mesmo dou explicado.

Porque resucitei sen feridas, sen traumas e, cousa aínda máis rara, sen ganas de volver probar. Ninguén sabe como volvín de entre os mortos; máis ben de entre os esnaquizados. Pero volvín.

Café Brétema. A Valenzá. Mércores, 23 de setembro de 2026

CAFÉ PARA A APOCALIPSE

Teño a boca seca. A calor é moita, mesmo andando pola sombra. Andei polo paseo do regato dos Muíños lendo en “Brooklyn Follies”, de Paul Auster. Á sombra aínda se pode ir tirando, pero cada vez que tocaba pasar polo sol era como morrer un pouco... asfixiado, sufocado, coa dignidade xusta para chegar ó seguinte anaco de sombra. Ó final, máis que ler a Auster, parecía que estaba esperando pola miña autopsia.

Teño a boca seca. Van traerme o café. Sempre oín dicir que o café é bo para cortar a sede, aínda que nunca entendín moi ben como unha cousa quente pode solucionar outra cousa quente. Eu sede non teño —son de pouco beber—; simplemente teño a boca seca. Que o café corte ou non corte a sede dáme igual. Eu tomo café porque é o que tomo. Se mo trouxesen salgado, supoño que tamén o tomaría. Hai hábitos que están por riba da meteoroloxía e mesmo da razón.

Vaise acabar o mundo. Non digo que sexa hoxe, pero con estas temperaturas, a practicamente finais de setembro, tampouco sería unha sorpresa. E ben pensado, se se acaba o mundo, non é tanta perda. Temos asumido que imos morrer todos, uns antes e outros despois. Así que, chegados ó caso, tanto ten morrer por separado como facer unha morte colectiva e aforrar trámites.

Non habería velorios, nin enterros, nin responsos, nin curas, nin aquelas visitas nas que todo o mundo di que era unha boa persoa. Seríamos simplemente corpos mortos espallados polos confíns do universo. A Terra desaparecería e o universo seguiría sendo universo, que é unha maneira bastante indiferente de dicir que non nos necesitaba.

Con sorte, se hai vida máis alá das estrelas, máis alá do infinito, e se os extraterrestres son espelidos, igual aproveitan o noso desastre para algo: abono para os seus terreos, por exemplo. Dáme que toda poboación mundial dá para moita semente.

Café Brétema. A Valenzá. Martes, 22 de setembro de 2026

A CITA CO ESPÍRITO MALIGNO

Citei ó espírito maligno na aldea dos Escornabios. Que dis, ho?, preguntoume Nemesio Bouzas, con claros síntomas de botarse a rir. Dubidei un bo cacho en explicarlle a miña situación nocturna. Esa na que os pesadelos furgan na conciencia e me espertan cada dous por tres. Por iso eu sempre digo, e sempre desexo, soñar esperto; desta maneira fágoo ó meu xeito.

Claro que, se me paro a explicarlle o asunto a Nemesio, pásaseme a citación. Porque, falando claro, non sei que será peor: se este home ou o meu espírito maligno.

Nemesio Bouzas Alacrán é fillo da señora Generosa e do señor Eladio, O Chimpafigos. Fáltalle unha fervura —ó fillo, non ó pai— e nunca ten présa. Quen máis, quen menos, foxe del a fume de carozo. Porén, hai ocasións nas que non queda outra que botar unhas parolas con el. Á parte do seu estado mental, ten arranques de carraxe que axiña o animan a botar man da forza bruta. É bo home, é un inocente ata que deixa de selo.

Nun alustro, opto por miralo de esguello e déixolle caer, con présa, que o espírito maligno non me esperará se me atraso só que sexan dous minutos.

Por unha vez, move a cabeza en sinal de entendemento e mesmo se aparta para un lado para deixarme pasar. Ata me desexa un bo día e unha boa viaxe deica a aldea dos Escornabois, que está a pouco máis de douscentos metros.

Cando cheguei, fun eu o que tivo que esperar uns longos minutos polo espírito maligno. Pero tan axiña como asomou, e sen máis preámbulos, canteille as corenta, e marchou el e marchei eu. Á volta tiven sorte de non atoparme co Nemesio.

Café Brétema. A Valenzá. Venres, 18 de setembro de 2026