A finais de marzo de 1959 eu aínda andaba a mallar na ventre da miña nai, procurando a postura axeitada para, unha ducia de días máis tarde, saír polo seu útero, que alguén me cortase o cordón umbilical e comezar a berrar coma se se acabara o mundo. A finais de marzo dese ano, dou por feito que as mañás aínda eran frescas, pero que pouco a pouco a primavera, coas súas raiolas de sol, lle ía facendo a cama ó mes de abril.
A pesar de que me faltaban aínda eses días por descubrir as aventuras da vida, tiven a capacidade -ou polo menos así o imaxino- de escoitar e intuír o balbordo que se armou a pouco máis de sete quilómetros de distancia, máis en concreto en Calvelo, unha pequena aldea do concello de Baños de Molgas, por mor dun incendio.
.jpg)
O lume produciuse -semella que de forma fortuíta- nunha casa pertencente a Darío Novoa Novoa e levou por diante catro vacas. Hoxe en día, dicir catro vacas é só un dato, unha cantidade tras da que tanto ten cardos coma leitaregas, ou tanto ten xabón como fío negro, é dicir, nin fu nin fa. Mais naqueles anos era, con toda seguridade, case todo o seu capital. A perda foi valorada en 50.000 pesetas, unha cifra que hoxe non significaría gran cousa, pero que en 1959 representaba unha fortuna.
É moi probable que Darío non tivese máis que eses animais e que, co incendio, dun día para o outro, quedase sen nada, a velas vir. A vida do labrego naqueles tempos era moito máis dura e miserable ca hoxe, por moito que agora tampouco haxa motivo para lanzar as campás a voar.
Sempre lle tiven pánico ós incendios nas casas. Mesmo nas cortes, palleiras ou canastros, pola sinxela razón de que adoitan estar pegados ás vivendas. O medo non é que sexa pola perda material -que tamén-, senón pola idea horrible de morrer abrasado.
Finca Fierro. Barbadás. Martes, 10 de febreiro de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario