Os pais medran despois de morrer, di Carlos Mella no seu libro “Memorias dun ninguén”. Ten -e doulle- toda a razón do mundo. Non hai un día no que non pense en todo o que fixeron.
Mais deixando á parte os seus sacrificios, eu aínda penso máis nese deixamento, nesa desidia, nesa ignorancia que temos deles mentres viven. É agora, ó estar mortos, cando botamos as mans á cabeza e nos maldicimos unha e outra vez por non querer saber, por non coñecer máis das súas biografías en vida.
No meu caso, o delito é aínda moito máis grave: con todo o que me gusta escribir desde sempre, non entendo como non os machuquei, como non os aburrín a preguntas sobre a súa infancia, sobre a súa mocidade... Que meu pai estivo na guerra, por Deus! E só sei de dúas batallas súas, de dúas aventuras que viviu naquela contenda (unha vez, mandando na súa escuadra -era cabo-, perdeuse na néboa e case deu co inimigo; noutra ocasión fíxolle un ofrecemento á Virxe dos Milagres na batalla do Ebro -ou cruzando un río, xa non lembro ben-), e iso grazas a que as contaba el pola súa conta, non pola miña insistencia. Agora estou máis que arrepentido dese desinterese.
Os pais medran despois de morrer. A ver se medro algo eu; porque o que me sucedeu cos meus penso que lles sucederá tamén ós meus fillos: nunca preguntan nada, non amosan interese en saber. Certo é que eles terán a vantaxe de que deixarei todo escrito. A miña vida está nos meus escritos. Dependerá de que os lean ou non. En principio, nin isto. Despois, entendo, que tamén botarán as mans á cabeza. Malfadados!
Os pais medran despois de morrer. E tanto que si. Ó non telos, vaia se os botamos en falta. E a súa memoria álzase agora por riba de todas as ignorancias das que nos arrepentimos.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 12 de febreiro de 2026
Foto: A Lola da Amparo e o Manolo da Lola.
No hay comentarios:
Publicar un comentario