FERIDA INOPORTUNA

              Estás pero non estás. E o silencio da habitación é coma unha soidade que racha a harmonía dunha vida. Estás pero non estás. Unha ferida inoportuna amosa o frío dunha noite sen ti, muller. A soidade do silencio é coma unha ducia de reviravoltas na cama porque hai un baleiro no lado esquerdo. Estás pero non estás. Os minutos pasan lentos e as horas caen coma fantasmas que te envolven nesta soidade silenciosa. Hai silencios que berran por uns suspiros que estremecen. Hai soidades que acompañan unha vida de ilusións e de volta ó seu entorno. Estás pero non estás. Volverás, muller. Espérote.

              Finca Fierro. Sábado, 7 de abril de 2012

INCAPACES DE IR MÁIS ALÁ

              Cada vez me é máis triste e máis deprimente ver como o bipartidismo, tanto político como futbolístico, se desmarca de calquera outra opción ou clasificación que un se poida imaxinar. Aquí, neste país, tan só existe o PP e o PSOE, o Real Madrid e o Barcelona. Ata os propios medios de comunicación son incapaces de buscar máis alá desas dúas opcións. Hoxe toca falar do bipartidismo futbolístico. Sobre un bonito gol de Cristiano Ronaldo, o Marca falaría del coma dun tanto realizado por Deus e ensinándoo nunhas fotos pilladas dende todos os ángulos habidos e por haber. Un gol de Messi sería para o Sport unha marabilla que vai moito máis alá dun ser celestial e compararíano, estudaríano con outras xogadas dese rapaz que é máis ca Deus. O xoves pasado, Adrián bailou (¡e de que maneira!) ó porteiro e á case toda a defensa alemá, é, ó día seguinte, tan só El País lle dedicou un longo parágrafo de auténtica gabanza. Certo que algún falou de obra de arte, pero en letras pequenas e sen fotos nin estatísticas. Ata nos periódicos serios o fútbol cheira a podre.

              Finca Fierro. Sábado, 7 de abril de 2012

DESCANSO OBRIGADO

              A frauta de Fía Na Roca é o acougo, o entretemento dunha cabeza cansa de ver números e letras sobre unha pantalla con fondo gris. Precisamente a cor deste fondo é a que obriga a un achique de ollos, a un esforzo de visión que te deixa medio abouxado. E se hai un cachiño era Fía Na Roca quen alixeiraba a miña cabeza, agora é Milladoiro con “O noso tempo” quen alegra o espírito, e xa non penso tanto nas áreas e hectáreas duns listados de parcelas que non acaban nunca. Aínda así, a semana empeza a pesar de tal maneira que lle agradeces a Deus estes festivos de Semana Santa. O peor é que me cómpre o tempo e precisaba deses días, pero… Pero é obrigatorio o descanso e xa sacaremos logo tempo de onde sexa. O traballo hai que rematalo antes de que acabe o mes. Rematarémolo. Que remedio.

              Maceda. Mércores, 4 de abril de 2012

PÁXINAS TELEVISIVAS

              Queda o xornal tendido sobre a mesa na espera de que unhas mans arrapañen, arramplen del. Eu xa o lin á primeira hora da mañá. Agora, pola noitiña, tan só o pillei para consultar as páxinas da televisión. Por certo, habendo como hai unha morea e máis de canles, non entendo por que non lle dedican máis páxinas. Ás veces apetece consultar todas as películas existentes ou moitos programas, e hai varias canles que non asoman nesas páxinas; ou ben por falta de espazo ou ben porque pensan que non son interesantes. A falta de espazo; xa o digo, máis páxinas. E polo de interesantes; sempre hai alguén que olla o que ninguén se imaxina.

              Cafetaría Agarimo de Ourense. Martes, 3-4-2012

UN PAÍS DE LOITO

              Hai xa moito tempo, creo que uns dezaseis anos, que fun pola Fraga do Eume e díxenme que algún día volvería. Aínda non o fixen, pero sigo pensando que algún día volverei por alá. E esas miñas ansias de volver débense á fascinación que me producira aquela viaxe, aquela ruta. Unha ruta que tan só abarcaba dende Cabanas ata o mosteiro de Caaveiro, ou sexa, un cachiño de nada con respecto á toda extensión desta impresionante fraga. Agora, acaban de arder case mil hectáreas, das cales máis de trescentas setenta, cun valor ecolóxico realmente impresionante, queimáronas pirómanos que non saben, que non senten o que é un país. Este, o noso, está un pouco (ou un moito) de loito. Máis penas para os incendiarios dun pulmón que respira natureza.

              Maceda. Martes, 3 de abril de 2012

CON CALMA

              Todo o tempo é pouco. Se quero escribir, non podo ler. Se quero ler, non podo ver a televisión. Se quero ir dar unha volta por Allariz, non podo estudar. Hai momentos na vida en que tes tantas cousas para facer, que non sabemos a qué atender. É certo que sempre dixeron que o tempo era ouro, e que os máis nugalláns choutaran con aquilo de “paciencia, a vida hai que levala con calma”. Unhas veces si e outras veces non. É ben verdade que ás veces hai que correr se queres chegar antes. Claro que, despois, non podes facer como a lebre e ver, logo, como a tartaruga se ri no teu nariz. A mellor filosofía sería facer o que se poida, pero… Pero queremos abarcar todo. Emporiso, coidadiño que… o que moito abarca, pouco aperta.

              Finca Fierro. Domingo, 1 de abril de 2012

UN BO FERTILIZANTE

              Sei e entendo que as universidades están para ensinar, para aprender e para investigar. Ás veces, e grazas ós seus estudos, descóbrense ou fanse experimentos moi interesantes, algúns incluso esenciais. Pero despois tamén hai outros que non era moi necesario que se perdera o tempo neles. Vén isto ó caso de que un grupo de Enxeñería Química da Universidade de Vigo chegou á conclusión, entre outras cousas, de que a cinsa é un excelente fertilizante do chan. A ver; sendo eu rapaz, ou sexa, na década dos sesenta, moitos veciños faciamos o pan no forno do concello, e recordo que, logo da fornada, metiamos a cinsa nuns sacos para botarlla ós lameiros ou a outras fincas de abono. Xa sabiamos que era un moi bo fertilizante.

              Finca Fierro. Domingo, 1 de abril de 2012