O ESPECTÁCULO DE RIR E CHORAR

Establecín o récord mundial de rir e chorar; en intervalos de tan só cinco minutos. Comecei primeiro coas risas durante cinco minutos e, ós dez segundos, xa comezaba coas bágoas. Cinco minutos, dez segundos; cinco minutos, dez segundos. Así levo xa 32 días.

Neses dez segundos teño tempo de botarlle un grolo e, noutros, doulle un bocado ó que me ofreza o público.

Porque teño público, moito público. E segundo vai transcendendo a animalada —o evento, o asunto que estou levando a cabo—, cada vez se suma máis xente. O máis bonito de todo é que rin comigo, rin a gargalladas. Tamén é certo que, nos choros, non chegan a chorar, pero si se lles nota certa tristura. Aínda que hai algúns que, quizais polos nervios ou polo esperpento que están a presenciar, seguen a rir.

Cando xa quedo saciado de comer e beber, aproveito os dez segundos para atender ós medios de comunicación, mesmo ás barrabasadas dalgúns veciños que me animan de todas as maneiras habidas e por haber. Son boa xente. Eu tamén me porto ben con eles. Hai empatía. De cando en vez sóltolles un “vai por vós, veciños” e comezo a rir a cachón. Eles non tardan en seguirme.

32 días non é moco de pavo nin peixe podre. Ó pouco de iniciar o desafío souben de dous ou tres que acometeran tal reto e o deixaran ás poucas horas. O meu vai camiño de ser imbatible, eterno. Porque, por se aínda non o sabedes —e por se aínda non o dixen—, vou seguir con el, a ver se aguanto polo menos 32 días máis.

Cousas de rir e de chorar.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Martes, 28 de abril de 2026

O MEU TESOURO DE PAPEL

Tívenlle medo. Ó tempo, á treboada, á chuvia. E non por se me mollaba eu, senón polo libro. Sufro cando vexo que lle cae tan só unha pinga de auga, mesmo de orballo. Teño os libros por algo tan sagrados que, ó rematalos, quero que sigan igual que cando saíron da imprenta. Non os subliño, non lles dobro as esquinas, non os marco; ata non hai moito forrábaos, aínda que agora recoñezo que xa non teño paciencia para facelo. Iso si, teño cabeza para que non se me estraguen por culpa da chuvia. O trato seguirá sendo exquisito.

Cando vexo que lles cae algunha pinga, non tardo nin un segundo en metelos debaixo da camisa. O problema é que algunhas camisas de verán son finas coma papel. Hoxe levo unha desas, tan fina que non me serve de cobertoira. De aí o medo... ó tempo, á treboada, á chuvia.

Tamén é verdade que, ultimamente, adoito traer sempre comigo unha mochila desas que se colgan ó ombreiro e podo gardar o libro nela. Mais sei tamén que, ante unha treboada, todo se empapa e pasa e traspasa e molla.

De aí que, na metade do traxecto, deixase de ler e emprendese o camiño de volta á casa. Non vaia ser o demo que se me enchoupe o libro. É mellor que me enchoupe eu ata criar ras ca que caia unha soa pinga de auga sobre a miña xoia, o meu tesouro.

Ó final semella que tiven sorte, aínda que tamén é certo que non podo cantar vitoria: houbo que facer a parada obrigatoria para tomar un café e, como non, contar o que acabo de contar. Quedan aínda uns cincocentos metros para chegar á casa e as treboadas, as trombas de auga chegan nun santiamén; o santi para o alustro e o trono, e o amén para a descarga líquida.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Martes, 28 de abril de 2026

UNHA ANDAINA SEN BAIXAR DO COCHE

Andei perdido. Quixen facer unha andaina chitoliana, pero nin sequera baixei do coche. Nun certo lugar non collín o desvío correcto, non souben por onde tirar e mandei todo para aquel sitio onde as costas perden o seu honesto nome.

A culpa foi miña, si, porque saín da casa tan precipitadamente que non estudei ben o traxecto. Eu, como paso dos GPS, son máis de mapas, que intento analizar a fondo. Aínda así, case sempre erro en algo. Imaxinade se nin sequera estudase as estradas polas que teño que ir.

Ademais de todo iso, tampouco me preocupou demasiado o erro nin a perda. Pensei que, mesmo chegando ben ó destino, ó mellor non facía falta tal andaina, porque vía perfectamente as nubes de treboada que xa se estaban apoderando do lugar. Seguro que non me arriscaba a que, nun momento dado, me puxese pingando. E menos en sitios que non coñezo ben.

Porén, o cabreo e a carraxe quixeron metérseme nas entrañas, mais non os deixei: ás veces préstame andar por onde nunca andei, coa sensación de estar descubrindo lugares novos. Logo, para máis aquel, e como o meu é conducir, mel nas filloas ou ouro sobre azul. É dicir, que o importante era saír dar unha volta co coche e ir por sitios polos que nunca pasara nin circulara.

Tamén se deu a coincidencia de que me divertín escoitando pola radio o partido de fútbol entre o Raio Vallecano e a Real Sociedade, que no segundo tempo tivo de todo: goles e moita polémica nos doce minutos de desconto.

Café O Liñar. A Valenzá. Domingo, 26 de abril de 2026

O VIRACHAQUETAS DOS VERSOS

Son o virachaquetas dos versos; vou dun a outro como alma en pena e coa conciencia negra. E con tanto ir e virar non consigo completar o poema. É igual; eu son pura poesía... de versos soltos. Ou libres.

Son o botafumeiro da aurora. Madrugo queimando pólvora tras os “atracadores” da posguerra. Subo outeiros, chouto valados, cruzo ríos, pateo vales e cando vexo algún “asaltador”, disparo. Menos mal que disparo tan só cun deses versos soltos dunha ditadura que nos esmagou.

Son o lercha que non deixa torre en pé nin candea acesa. Aínda que, ás veces —a maioría das veces—, non diga nada que ninguén saiba. Pero queda bravo esbardallar sobre a conciencia de moitos. A miña sempre queda tranquila... aínda que siga negra.

Son Víctor Manuel protestando, Elvis Presley movendo á pelve, Sabina versificando e o fillo da Generosa dicindo que dúas máis dúas son catro e que aquí paz e despois gloria. Son o virachaquetas dos ruxerruxes.

Son o tifón na calma, o silencio no ruído, o lobo no rabaño de ovellas, o inmigrante na patria racista, o migallo de pan na pota do caldo e a flor do toxo na gaiola do desexo. Son o Xesucristo que non fai milagres e o demo que bendí todas as boas accións.

Son o virachaquetas das bandas sonoras. De Hans Zimmer paso a Alexandre Desplat, de Morricone a Vangelis, de Alberto Iglesias a John Williams, de Leonard Bernstein a Max Steiner, John Barry, Jerry Goldsmith, James Horner, Danny Elfman, Nino Rota, Rachel Portman, Henry Mancini, Bill Conti ou Maurice Jarre...

Son Casablanca e o Titanic e a Perla Negra e Jack Sparrow e Mad Max e Supermán.

Son o ganso do poema sen versos.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Venres, 24 de abril de 2026

DESTINO TRUNCADO EN GABÓN

O 27 de abril de 1993 (cúmprense hoxe 33 anos) produciuse unha das maiores traxedias da historia do fútbol africano. A selección nacional de Zambia viaxaba cara a Senegal para disputar un partido de clasificación para o Mundial de Fútbol de 1994 cando o avión no que se desprazaban sufriu un accidente mortal preto de Libreville, capital de Gabón.

O equipo zambiano era considerado unha das mellores xeracións da súa historia. Viñan de derrotar por 3-0 a Mauricio nun encontro de clasificación para a Copa de África e agora debían afrontar outro reto decisivo: gañar a Senegal para seguir soñando coa súa primeira participación nun Mundial.

O avión era un modelo militar de Havilland Canada DHC-5 Buffalo pertencente á forza aérea zambiana. O percorrido incluía varias escalas para recargar combustible: primeiro en Brazzaville, despois en Libreville e máis tarde en Abidjan antes de chegar a Dakar.

Durante a primeira parada xa se detectaran problemas mecánicos nun dos motores, pero o voo continuou. Poucos minutos despois de despegar de Libreville, un motor incendiouse. O piloto, confundido por un fallo nos instrumentos e afectado polo cansazo, apagou por erro o motor que funcionaba correctamente. O avión perdeu toda a potencia e acabou caendo no océano Atlántico, a uns 500 metros da costa de Gabón.

Non houbo superviventes. Morreron as 30 persoas que viaxaban a bordo: 18 futbolistas, membros do corpo técnico e cinco tripulantes. Entre as vítimas estaba o adestrador Godfrey Chitalu, unha lenda do fútbol zambiano. A noticia provocou unha enorme conmoción en África e no resto do mundo. Miles de persoas acudiron ós funerais celebrados en Lusaka.

A pesar da dor, Zambia reconstruíu rapidamente o seu equipo e conseguiu chegar á final da Copa Africana de Nacións de 1994.

Anos despois, en 2012, a selección zambiana conquistou a súa primeira Copa de África precisamente en Gabón, moi preto do lugar da traxedia. Esta vitoria dedicáronlla ós xogadores falecidos en 1993 e converteuse nun símbolo de superación e memoria.

Hoxe, o accidente de Libreville, segue a lembrarse como unha das páxinas máis tristes da historia do deporte africano, pois en Europa, África conta pouco.

Finca Fierro. Barbadás. Sábado, 25 de abril de 2026

O ACTO CARITATIVO DO DÍA

Acabo de efectuar o acto caritativo do día. Por un bo tempo terei a conciencia tranquila. Case podería dicir que debería morrer coa alma enchida.

Saín ler —como adoito facer regularmente polas tardes— polo paseo do río dos Muíños, tamén como homenaxe ó Día do Libro. Por dúas ou tres veces sentei á sombra para tomar folgos, pois, aínda que o sol non brillaba con forza, o bochorno era enorme, mesmo molesto.

Como sempre remato a lectura ó chegar ó parque da Liberdade, é dicir, á avenida de Celanova, é a partir de aí cando fago traballar algo á cabeza buscando algo —un tema, unha frase, un acto, unha visión; ás veces chega simplemente unha palabra— sobre o que escribir.

Ós poucos metros cruceime cunha parella e dous nenos que mesmo me obrigaron a botar o pé fóra da beirarrúa para deixalos pasar. Uns pasos máis adiante vin algo no chan: un trapo, unha peza de roupa. Nun primeiro momento pensei que sería un fargallo e xa comecei a botar pestes pola porcallada da xente. Porén, e como as veces si penso que son algo intelixente, relacionei a parella coa vestimenta: volvín a cabeza e vin que a muller levaba outra peza de roupa colgada do bolso. Asimilei aquela coa que estaba no chan e tamén co dous nenos.

Sen sequera recoller a indumentaria, xa estaba chamando —máis ben berrando, porque a distancia xa era considerable— por eles. Volvéronse, sinaleilles a peza (unha chaquetiña) e a muller xa levou as mans á cabeza. Non oín ben o que dicían, mais o home xa lle estaba a reprochar a perda. Tranquiliceina cun sorriso e coa idea de que estas cousas pasan nas mellores familias.

Deume as grazas, inchóuseme o peito e souben que acababa de realizar o acto bondadoso do día. Como debe ser.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 23 de abril de 2026

OS PASOS REGULAMENTARIOS

Como tiña que cumprir cos pasos regulamentarios para que, segundo os que entenden, a saúde non se escangalle demasiado, non me quedou outra que poñerme ó camiño. Mirei cara ó horizonte e andei.

Andei detrás dos toxos verdes e das almas en pena. Andei á beira dun lagarto e por riba dun valado. Non tardei en facer unha pequena paradiña para recoller un verso que caera dun poema. Ó mellor deixárase caer. Ou tirárase el mesmo. Os versos libres, ás veces, son a hostia.

Andei con pasos caladiños e trepando con forza para facer algo de ruído. O ruído, penso eu, era máis ben para escorrentar o medo. O medo é como ese verso solto: libre. Porén, cando andaba en silencio, a melancolía rañaba, rabuñaba nas entrañas da memoria. Porque a memoria está precisamente aí para botarmos man dela. E hai recordos que empreñan a un de nostalxia.

Cando levaba a metade dos pasos regulamentarios, botei man da miña intelixencia e díxenme que aínda me quedaba a outra metade. De algo tiñan que valer as ensinanzas de don Graciliano. Por certo, tamén andei por aqueles tempos da infancia e da escola: era un neno espelido e experto en matemáticas. Co paso do tempo, a nugalla sumou e a intelixencia restou de tal maneira que acabei convertido nun estudante inepto que só se desenvolvía ben coas novelas do Oeste.

Non tardei en decatarme de que me quedaban dez pasos para completar os regulamentarios. Deinos contándoos mentalmente: un, dous, tres, catro... e dez. Primeiro berrei e despois ouleei. Ouleei pola carrapuchiña vermella e polo verso libre.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Mércores, 22 de abril de 2026

MANUAL DE INUTILIDADE TECNOLÓXICA

Quixen manipular nunha aplicación do móbil e non houbo maneira. En asuntos informáticos, tecnolóxicos e de redes sociais ando peixe. Aínda que o peixe non anda, que nada. Eu tampouco arreo, non tiro cara adiante porque, agora mesmo, estou quieto. Igual ca o móbil.

Está quieto porque non sei manexalo. Eu son máis de escribir, de andar, de ler, de berrar e de asubiar. Eu son o rei do polo frito. Perdón, ese era Ramoncín. Menos mal que si son rei de min mesmo. Porque, máis alá diso, non son nada: non sei mandar e nin sequera consigo mandar na aplicación do móbil.

Ó mellor é porque non o intento demasiado. Porque non experimento. Porque non furgo nin fochico. Dúas palabras ben fermosas. E as dúas empezan por efe: furgar e fochicar.

Furgar: escarvar superficialmente en algo; manipular algo alterando a súa disposición; ou andar co dedo no nariz. Deste último significado hai moitos exemplos. Abonda con parar nun semáforo e contemplar o panorama: máis dun condutor anda furgando nesa protuberancia.

Fochicar: escarvar na terra; manipular cousas que estaban en orde deixándoas revoltas ou en mal estado; facer calquera cousa a medias e sen maña; ou realizar o acto sexual. Esta última é a mellor definición: a que máis enche, a que máis se goza, a que máis se desexa.

Furgando e fochicando no móbil non saquei nada en claro. Mellor dito: non saquei nada. Porque para certas cousas non valgo un carallo.

Respiro porque, se non o fago, afogo. E por sorte sigo vivo... furgando e fochicando no móbil, a ver se a sorte acompaña, se nace un corvo branco, se soa a frauta. Aínda que, pensándoo ben, pouco vai soar. Porque onde non hai intelixencia, pouco se pode resolver.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Martes, 21 de abril de 2026

O GANSO QUE QUERÍA OULEAR

Quero ladrar coma un can e oulear coma un lobo, pero a natureza, sempre tan caprichosa, decidiu que o meu destino fose emitir algo parecido ó miau desafinado dun gato constipado.

Son o ganso do Parque dos Patos da Valenzá, aínda que, de cando en vez, collo impulso, bato as ás con dignidade e consigo chegar ata a Frieira das Mestras, por terras Baños de Molgas. Non sen esforzo: unha vez custoume tanto a viaxe que tiven que facer escala no peitoril da Ponte das Cepas, coa lingua fóra e a honra ferida.

Eu son ganso, si, pero no fondo nacín para ser lobo. Sempre quixen oulear. Ouleei moito desde o alto de Sudalomba e desde os barrancos de Barricobos, lugares de grande resonancia para quen ten aspiracións artísticas. Pero nada: o que me sae é un son ridículo que espanta máis pola pena ca polo medo.

E iso que veño de boa familia. Saín dun ovo asentado na beira esquerda do río Arnoia, xusto á altura da Pitediña, un lugar humilde pero con categoría. O problema foi que meus pais tiveron que emigrar cando uns veciños moi espelidos decidiron mover a auga da Frieira cara a outros terreos, porque xa se sabe que sempre hai quen ten moitas ganas de regar... as terras alleas.

Agora vivo bastante ben. Teño comida, teño estanque e teño público. Pero sigo coa mesma teima: ladrar coma un can e oulear coma un lobo. Máis ben oulear, que ladrar xa me parece pouco ambicioso. Repítoo sen vergoña: eu quería ser lobo.

Pero non. Son o ganso que corre detrás das pombas e dos patos para manter certa reputación. Cando non os collo, emito un son raro, case con bágoas nos ollos e a dignidade ferida, porque no fondo eu quería facer un ouveo deses que estremecen os montes. Mais a vida é así: cada quen ten que apandar co que lle tocou. Uns nacen lobos, outros cans e outros, coma min, nacemos gansos con exceso de ambición.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Luns, 20 de abril de 2026

Foto: A Frieira (Baños de Molgas)

A PROBA DA SUOR

Collín a gadaña e un caldeiro de metal e marchei segar a herba ó lameiro do Río Vello. Alí mesmo, á sombra duns amieiros, cravuñei a gadaña e, cando rematei de preparalo todo, púxenme á faena. Antes, iso si, colguei o caldeiro ó pescozo. E empecei a segar.

A estampa que ofrecía co caldeiro colgado debía ser bastante esperpéntica. Para que levar o caldeiro desa maneira e nesa parte do corpo? Moi sinxelo: para recoller a suor. “Ganarás o pan coa suor da túa fronte”, din, e eu quería comprobalo. Ademais, tiña curiosidade por saber canto suaba. Ós dez cabañóns aínda non caera a primeira gota. Son dos que case non súan nada. Porén, ante certos esforzos físicos, con sorte, igual pingo algunha gota.

No cabañón número trinta foi cando caeu a primeira. Rematei o lameiro con tan só unha pinga de suor! Marchei á casa, collín o pico e a pa e fun facer un pozo, só coa intención de ver se suaba. “Dándolle a estas dúas ferramentas todo o día, malo será”, pensei. O caldeiro estorbábame bastante, pero seguín teimando. Con todo, despois de vinte metros de profundidade, apenas pingaran tres gotas.

Seguín realizando traballos a esgalla: cortar leña, carrexar pedras, cavar máis fondo... e nada de nada. A suor resistíase como se fose un ben escaso.

Un pouco máis tarde decateime de algo inesperado: como realmente suaba, e ademais a cachón, era pensando. Pensando intensamente. Os pensamentos facíanme suar! En pouco máis de media hora, mergullado en reflexións fondas, case enchín o caldeiro. Desde aquel día comprendín que non todo esforzo é físico, e que ás veces a mente traballa moito máis ca o corpo.

Café Brétema. A Valenzá. Domingo, 19 de abril de 2026

O SILENCIO DO EUME

Había que madrugar, e madrugamos. Había que ir cedo, e fomos. A distancia non era curta. Segundo o Google ese, o destino estaba a 203 quilómetros e cumprirían dúas horas e vinte e sete minutos para chegar. Menos mal que non lle fixemos moito caso e chegamos algo antes.

O destino era as Fragas do Eume, alá por As Pontes, Pontedeume e Monfero. Antes de chegar, paramos á metade do camiño —quilómetro arriba, quilómetro abaixo— para tomar un café, faltaría máis.

Ó chegar, mochila ó lombo (ó lombo do fillo, enténdase, que fai por tres ou catro do meu) e iniciamos o camiño de san Fernando: un chisquiño a pé e outro chisquiño andando. Escollemos a ruta máis complicada e, seguramente, a máis fermosa: o Camiño dos Encomendeiros, pola marxe dereita do río Eume. O destino final era o mosteiro de Caaveiro.

O carreiro ten o seu aquel, tanto de fermoso como, ás veces, algo esixente: nada, un pequeno treito. A compañía do ruído das augas do Eume era música celestial para os oídos. Lembro que gravei uns segundos da corrente, precisamente para escoitar ese son, e díxenlle ó rapaz que o titularía “O silencio”. Semella unha incongruencia, pero non o é: escoitar ese rumor nese lugar é como a calma, o sosego do silencio.

Chegados a Caaveiro, alí, á beira do mosteiro, deixei caer e botei a voar a memoria e a nostalxia de hai trinta anos. Regresamos polo mesmo camiño. Xantamos uns bocadillos nuns penedos á beira do río. E rematamos a ruta visitando o mosteiro de Santa María de Monfero e o miradoiro da Carbueira.

Pagou a pena ir tan lonxe? Ver sitios fermosos sempre paga a pena. A Fraga do Eume é dos fermosos, fermosos.

Finca Fierro. Barbadás. Domingo, 19 de abril de 2026

A MEMORIA DUN 20 DE ABRIL

Realmente hoxe é o día apropiado para recordala, para escoitala e para falar dela. A canción “20 de abril” (o título alude á primeira estrofa da canción que reproduce o que sería o encabezado dunha carta: “20 de abril do 90”. Porén, a canción escribiuse en 1991), do grupo Celtas Cortos, converteuse co paso do tempo nunha das pezas máis recoñecibles do panorama musical español. O tema destaca pola súa sinxeleza aparente e pola profunda carga emocional que transmite. Non é unha canción de grandes artificios, senón máis ben unha conversa íntima convertida en música.

Como xa dixen, a canción preséntase como unha carta, escrita nun ton directo e persoal. Este recurso fai que quen escoita se sinta partícipe dunha historia que, aínda sendo allea, resulta sorprendentemente próxima. A letra fala do paso do tempo, das relacións que quedaron atrás e da inevitable distancia que se crea entre as persoas cando cambian as circunstancias.

Un dos aspectos máis salientables é a súa capacidade para evocar a nostalxia sen caer no dramatismo excesivo. Hai certa aceptación do pasado, unha especie de melancolía tranquila que invita á reflexión máis que á tristeza. A canción non busca respostas, senón que formula preguntas que quedan no aire, como ocorre tantas veces na vida real.

Musicalmente, Celtas Cortos combina o folk co rock, creando unha atmosfera cálida e accesible. Os instrumentos tradicionais mestúranse con guitarras e unha base rítmica sinxela, reforzando o carácter íntimo da peza. Esta combinación contribúe a que a canción resulte atemporal e continúe conectando con distintas xeracións.

O tema “20 de abril” é, en definitiva, unha lembranza feita música. Unha mostra de como os pequenos momentos, as amizades e as historias compartidas deixan pegadas duradeiras. Quizais por iso segue emocionando: porque, dalgún xeito, todos temos o noso propio “20 de abril” gardado na memoria.

Como datos curiosos, dicir que a repercusión foi tal que o grupo municipal de Izquierda Unida no concello de Valladolid presentou unha proposta para que o nome da rúa José Antonio Primo de Rivera pasara a chamarse 20 de abril. A proposta non prosperou. E remato dicindo que a canción estivo a piques de non saír á luz do día pola negativa dun empregado da discográfica; incluíuse no álbum grazas á insistencia do propio grupo. Marabillosa canción!

Finca Fierro. Barbadás. Venres, 17 de abril de 2026

SECUNDINO OU A ARTE DE NON DECIDIR

A Secundino Suárez Gutiérrez chámanlle O Indeciso. E con razón. Dubida por todo e ante todo. Agora mesmo tamén dubida: está no medio da pasarela das Mestras e non sabe se pasear pola beira esquerda do río Arnoia ou pola dereita. Leva xa un bo anaco tentando decidirse por unha opción e, indeciso de todo, segue alí, contemplando o leito do río e as súas dúas marxes. Por cal subir?

Unha voz interior dille que se tire ó río e que se deixe de caralladas, que semella máis un paspán ca un home feito e dereito. Pero nin por esas: non lle fai caso á voz interior e dálle que dálle a mirar para as marxes. “Se vou por Disoutrolado, non vou pola Pitediña; e se vou por Entreloríos, non vou pola Porfía”. Con tanta lóxica, o home queda como estaba. Ante tal lío mental, lanza un berro.

Berrar dáselle de marabilla. Berra polo can, polo gato e, se cadra, ata polas almas do purgatorio, por se andan despistadas. Berra de noite e de día, aínda que ó día seguinte xa non ten claro se berrou ou se foi un soño con eco. Mesmo cando os veciños lle din algo ben claro e mascadiño, el torce o fociño e dubida. É O Indeciso, e iso xa non hai quen llo quite.

Nacera nun pesebre, á beira dun becerro, e xa daquela empezou coas súas: nunca tivo claro se o animal era xato ou xovenca. Certo é que cursou estudos superiores, pero non sabe dicir se escolleu letras ou ciencias. Tamén dubida se presentarse a deputado ou a senador, aínda que igual acaba votándose a si mesmo.

Polo de agora, segue no medio da pasarela das Mestras, dubidando se ir por Barricobos ou por Detrás das Poulas. Iso si, sabe que o destino final será Os Milagres. O problema é cando arrincará e por onde lle dará. Porque a este paso, igual bota raíces na pasarela e hai que regalo. Remata este Pingas e O Indeciso aínda queda alí, firme na súa indecisión, que é o único no que nunca dubida.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Venres, 17 de abril de 2026

Foto: Pasarela das Mestras (Baños de Molgas)

MANUAL DE NON QUERER SABER

Non quero saber nada da formiga atómica, nin sequera da selva amazónica, tan afastada coma un soño que non me pertence. Eu son máis ben de parir pensamentos que fun empreñando polas corredoiras do silencio. En principio, mentres o tempo se desfai nas mans, escoito as cancións que aparecen nas dúas películas de Kill Bill. Que gozada!

No quero saber nada da estrutura astronómica da nave Nostromo, nin sequera do alien que quere merendar a Sigourney Weaver, a miña, sempre miña, Sigourney Weaver. Prefiro perderme só, moi só, nese espazo sen nome onde soa, eterno, o Danubio Azul. E todo parece flotar, incluso a memoria.

Non quero saber nada do conto da tartaruga e a lebre, nin sequera da lentitude dunha e a velocidade da outra. Para que, se eu mesmo xa son o rápido de Bouzas! Son de ir e volver, de marchar e retornar unha e outra vez, como unha respiración teimuda. Son esa estrela errante que cantaba Lee Marvin, perdida no ceo das cousas esquecidas. Canto tempo sen escoitala... e, con todo, segue a doer.

Non quero saber nada da rima perfecta nin das estrofas disciplinadas que circulan pola autoestrada da forma. Escribir é outra cousa: é abrir a porta da adolescencia e deixar entrar os soños, os desexos, as ansias que nunca aprenderon a calar. Despois, a madurez resólvese con catro caralladas e a vida por diante, breve, case nada.

Non quero saber nada de enigmas vellos, nin de gatos imposibles, nin de agullas perdidas en palleiros que xa non existen. Nas airas das aldeas medra agora outra herba: a da ausencia. E queda só iso: soidade e silencio. Moita soidade, moito silencio.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 16 de abril de 2026