Recibín a orde de facer de vixía na Aira de Arriba de Baños de Molgas. Non facía moito que chegara un comunicado no que se dicía que aquela praza, seica, corría perigo. As tropas inimigas xa levaban días cercando a vila.
Collín o macuto e, en vez de deixar que me acompañasen uns cantos soldados, solicitei permiso para levar tan só o meu can, Uriarte. Concedido este, para alá marchamos os dous a cumprir co deber. Ó chegar á aira, díxenlle ó can que se deitase á beira do pé dun canastro, e eu metinme dentro del. A noite semellaba que sería longa.
Errei no prognóstico. Sen pasar sequera dez minutos, xa oín un ruído de fondo pola parte das escaleiras que soben da rúa Manuel Santamarina á propia aira. Polo baixiño, díxenlle ó can que estivese atento. Este arrastrouse ata colocarse por debaixo doutro canastro, e eu non tardei en preparar o fusil por se había que usalo de inmediato.
A tensión era tanta que, mesmo caendo a xeada que caía, todo o meu corpo empezaba a humedecerse por mor da calor, dos nervios, que carallo, do medo. Logo, para máis aquel, o ruído seguía e incluso se intensificaba, cada vez máis preto. Aquilo xa era serio.
A noite era tan pecha que, como se adoita dicía, non se vía un burro a tres pasos. O inimigo, parecíame a min, andaría xa polos cinco. O carallo do can tampouco daba sinais de vida. Mais foi pensar iso e oír como o Uriarte, sen compañeirismo ningún, fuxía a fume de carozo.
Metín o dedo no gatillo e non tardei en escoitar un gruñido procedente dun puto porco bravo que andaba a fozar xusto por debaixo do canastro no que estaba acubillado.
Respirei aliviado.
Finca Fierro. Barbadás. Xoves, 9 de abril de 2026
Foto: Aira de Arriba (Baños de Molgas)
No hay comentarios:
Publicar un comentario