Baixei do piso. Saín. Andei —é dicir, practiquei esa actividade revolucionaria de poñer un pé diante do outro—. Aire frío. Un raio de sol. Tarde primaveral, pero con malas intencións. Piquei uns cacahuetes. Abrín o libro. Lin. Pola beira do río; ó sol, á sombra, facendo ese baile absurdo de “agora teño frío, agora non”. Acabei cubríndome cunha pequena capucha; o aire seguía a ser frío e, para máis inri, onte decidira rapar a cabeza, como se fose boa idea.
Seguín lendo. Saudei ó meu amigo ganso e acordeime da amiga das “ocas”. Non tardei en deixar a lectura: ler con frío é un deporte de risco. Continuei andando co libro na man, pechado, que para iso tamén serve.
Fun a un súper mercar catro cousas anotadas que, por algún misterio da física cuántica, se converteron en algunhas máis. Xa comprara tamén pola mañá. Son o home da bolsa ó ombreiro. E, por manter a reputación, carguei con ela... ó ombreiro. Coherencia ante todo.
Botei a andar de novo. Pensando nun futuro relato. Resultado: nada. Baleiro absoluto. Paso a paso cruceime con xente, vin pasar coches e os pensamentos ían e viñan... pero máis ben viñan pouco. Porque, claro, cando non hai intelixencia —ou cando decide coller o día libre—, tampouco hai moito que rascar.
Total, a seguir andando. Non por moito tempo, porque o café estaba esperando por min. E un non fai esperar ó café. Entrei no local. Nin sequera pedín: cando me ven, xa saben o que quero. Só tomo café. Sempre tomo café. Hai tradicións que non se poden traizoar.
Sentei na mesa, cun punto de desesperación creativa. Abrín o caderno. Preparei o bolígrafo. E pasou o de sempre: unha palabra levou a outra, unha parvada a outra... e cando me quixen dar conta, entre palabras, parvadas e música de fondo nos auriculares, o Pingas, o relato xa estaba feito.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Sábado, 11 de abril de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario