Alguén me dixo unha vez que se canto non asubío. É mentira. Podo facer as dúas cousas á vez e algunha máis, se a ocasión o require. Para min, poucas cousas son imposibles. Mesmo o outro día conseguín que unha bolboreta bailase unha muiñeira sobre o órgano sexual dun escornabois. O insecto, agradecido polo espectáculo, respondeu cun pinchacarneiro tan perfecto que nin os ximnastas olímpicos terían nada que obxectar. Daquela comprendín que o escornabois tiña máis recursos dos que aparentaba.
O mundo está cheo de cousas que consideramos imposibles simplemente porque nunca intentamos realizalas. Abonda con que alguén diga que non se pode facer algo para que aparezan inmediatamente media ducia de expertos dispostos a demostrar o que non se pode. Eu, pola contra, son partidario de probar primeiro e opinar despois. Se non consigo cantar e asubiar ó mesmo tempo, farei unha cousa e logo a outra. Tampouco hai que converter cada dificultade nunha traxedia.
Lembro tamén aquela arañeira que non conseguían romper vinte elefantes. Como non o lograban, subiron outros cen, e nin por esas. Alguén dirá que iso é imposible, pero xa sabemos que cando o río soa, auga leva. Ás veces, a realidade ten máis fantasía ca nós.
Naturalmente, non todo depende da vontade. Hai imposibilidades económicas, sociais, físicas e culturais que non se resolven simplemente con ganas. Pero tampouco debemos permitir que os obstáculos nos rouben a ilusión de intentalo. O escornabois intentouno e pasou de ser un modesto insecto a converterse nun auténtico bailarín de acrobacias.
Café Pausa. A Valenzá. Mércores, 18 de novembro de 2026

No hay comentarios:
Publicar un comentario