Vístome amodiño, que teño présa. Amodiño para poñerme guapa. Son guapa. Son xeitosa. Son ben feita. E iso que hoxe espertei coa uña da deda gorda dereita bastante negra. Ó mellor levei un golpe sen querer. Non sei.
Sei que son guapa pola forma en que me miran os homes. Aínda que, a maioría, non me mira á cara; mírame os peitos. Eu, como non son parva, e tan só para alporizalos un pouco, desabotoo un pouco máis o vestido ou á blusa ou a camisa para que se me vexa ben o rego. Bríllanlles os ollos. Ábreseme o sorriso.
.jpg)
Son a filla de Rosalía, A Laverca, e sempre fun moi espelida. Ás veces miña nai bérrame que son unha pécora, unha paxara, unha pendanga, pero nunca, ningún home, me puxo a man encima sen o meu consentimento. Unha vez un, si, quixo ir un pouco máis alá no camiño que leva ó muíño, pero deille tal golpe co xeonllo dereito nas súas partes que, agora, cada vez que me ve fuxe coma can con vincha ó rabo.
Eu tamén me chamo Rosalía, aínda que sei que, por detrás, me chaman A Candonga. Nin caso lles fago. Teño as miñas armas para desarmalos a todos: homes e mulleres. Ós homes co meu físico e ás mulleres chégame cun sorriso burlón.
Vístome amodiño porque a miña roupa non é a dunha tela calquera. Son máis elegante que unha princesa. Aínda que miña nai chámame doutra maneira. A esta sorríolle cariñosamente. Para que a vou facer rabiar. Saio con tacón alto e non tardo en avistar ós de sempre. Moitos noto como se cambian de beirarrúa tan só coa intención de cruzarse comigo e buscar o rego do meu peito. Inocentes!
Café Brétema. A Valenzá. Mércores, 15 de outubro de 2025
Foto: Camiño ó muíño (Baños de Molgas - Ourense)
No hay comentarios:
Publicar un comentario