Falei por non quedar calado. E iso que, moitas veces, o mellor é ter a boca pechada. Si, aquilo de en boca cerrada non entran moscas. Nin tabáns. Aínda que, por esta vez, non me quedou outra que falar. Estábanse a dicir cousas que non procedían, que non viñan a conto. Algúns incluso xa empezaban a dicilas a berros e a bracear. Bracear e berrar non é bo que vaian xunguidos, que vaian xuntos. Ás veces, coma quen non quere a cousa, un brazo escápase máis alá do braceo normal e xa se armou un desencravo, xa se armou a do demo e a mona.
Non quedaba outra, entón, que intervir; antes de que o parladoiro fose a maiores; antes de que os berros se volveran alaridos. Así é que erguín da cadeira na que estaba sentado, levantei os brazos en sinal de paz e, por que non, tamén levantei a voz para que se me escoitara ben, para poñer as cousas no seu sitio e para que souberan o que estaba a piques de dicir.
E dixen. Durante vinte ou trinta minutos falei todo o que tiña que falar... Non me entendeu ninguén. É máis, vin e contemplei caras e expresións que ata a min mesmo me deixaron un pouco retraído, ou máis ben, fundido. O caso é que, eu, falara todo convencido, mesmo cheguei a baixar a voz en sinal de sosego e porque notei que non era preciso berrar.
Logo do estupor dalgúns e das malas olladas doutros, axiña volveron a esbardallar sen sentido. Aguantei pouco tempo. Tiven que volver falar para non quedar calado. Perdón, quixen volver falar. Xa non me deixaron. Foi a partir de aí cando desconectei e marchei. Marchei amolado e bastante molesto. Ninguén me quixo entender. Pois que se maten entre eles.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 16 de outubro de 2025
No hay comentarios:
Publicar un comentario