Demo de can, non me deixa nin a sol nin a sombra. O meu can chámase Eusebio e eu chámome Adolfo. Adolfo Riós Tomé, para servir a Deus, a España e ó Rei. Patriota coma min non hai ninguén. Nin católico. Son católico apostólico romano. Percorrín Castela de punta a couce, de norte ó sur e de leste ó oeste. Acabei asentándome en Navarra, aínda que nacín en Galicia, xusto nunha aldea da Galicia profunda. Alí mesmo.
Eusebio apareceu na miña vida cando non o buscaba e xusto cando me acaba de desfacer do outro can que tivera, ó que lle chamaba Felisindo. Que ninguén colla o verbo desfacer en plan de matar, de liquidar; simplemente que llo regalei a un neno que mo pediu. Porque mo pediu de boas maneiras: “Señor, daríame vostede o can que está deitado na súa sombra?”. O de señor chegoume ó corazón e o da sombra fíxome graza... o día estaba escuro como a noite. Mirei para o rapaz cun gran sorriso e díxenlle que o levase. O detalle estivo en que o can, Felisindo, seguiuno ó momento, sen cadeas, sen correas. O rapaz dixéralle: “Tití, vén”. E o can foi, marchou con el.
Agora, Adolfo, o can que teño e me segue a todas partes, mírame cunha ollada de inocentiño e coas orellas gachas que mesmo está para unha foto e colgala no feisbuq. A verdade é que non teño feisbuq, pero quedaba actual e bonito dicilo. Agacheime e díxenlle ó oído que iamos cruzar os Pireneos. Puxémonos inmediatamente ó camiño. Eusebio seguindo sempre a miña sombra que, agora mesmo, non a facía por falta de sol. Porén, é igual; tamén queda bonito dicíndoo.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 8 de xaneiro de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario