TARDE PERDIDA

Se cruzo a pasarela das Mestras sei que é para perder a tarde. Cruzo a pasarela. Tarde perdida. Porque nas Mestras góstame estomballarme ó sol, quedar quietiño, pensar e, mesmo, dar algunha que outra cabezada. Escoitar o ruxerruxe das augas do Arnoia, o piar dos paxaros, principalmente o arrolo das rulas, sentir unha pequena brisa ou airexa sobre a pel e escoitar as badaladas das campás da igrexa de Baños de Molgas son deses momentos, deses ruídos que incluso se deitan, se mesturan co propio silencio.

Mentres non pecho os ollos, examino, percorro e analizo cada carballo que está á miña beira. En cada un recorro as súas gallas e en cada galla busco algo que se mova. Ás veces nin tan sequera se moven as follas. Outras hai como un peiteo de guitarra cando dúas pólas se fretan, se refregan.

O silencio empreña cun ambiente calmo e a calma é a raíña da miña nugalla. A calquera lle entra a galbana ou preguiza na postura en que me atopo: en posición supina, cun leve sorriso nos beizos e, agora si, cos ollos pechos. Pensando naquelas tardes nas que a algarabía dos rapaces se impuña sobre o son, sobre o renxer dos eixes dos carros, nas que a canícula nos facía buscar a sombra deses tres vellos e recios carballos.

Souben que quedei durmido porque soñei. Soñei con aventuras que non tiñan nin xeito, nin orde, nin control. Soñei con persoas que se mesturaban nun ir e vir dos tempos e con animais que me acompañaron por unha ducia de eidos. O chiar dun gaio espertoume e optei por abandonar As Mestras. Crucei de novo a pasarela e marchei para a casa.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Sábado, 10 de xaneiro de 2026

Foto: As Mestras (Baños de Molgas - Ourense)