A LADAÍÑA SALVADORA

              Ou volvemos romper o Medo ou isto rebenta. Pouco podemos aguantar coa asfixia á que nos somete calquera Administración... a central, a autonómica e incluso a local. Todo sobe coma a espuma. Todo. E os soldos, un só soldo, baixa coma unha pinga de auga cando cae. Despois, para máis aquel, somos parvos de remate, xa que cada vez dámoslle máis votos ós que precisamente nos están afogando. E cando nos vemos entre o eixe e as rodas, acudimos á ladaíña salvadora: a culpa foi dos outros. A culpa sempre foi dos outros. E non importa quen goberne; toda a culpa é dos outros. Cando un non quere apandar con ela, fórmase axiña unha comisión para buscar ós verdadeiros culpables, polo que hai que formar outras comisións máis pertencentes ás Comunidades Autónomas, que á súa vez forman outras para atopar ós culpables na administración municipal. Logo de tanta análise, chégase á conclusión de que os culpables son os paisanos de a pé por facer un uso indebido da sanidade ou da educación, por exemplo. O mellor é non estudar e rebentar detrás dunha xugada de vacas que tire dun veso ou dun arado de mosquito para volver sementar o monte Medo. Pero que todo sexa polo benestar dos nosos gobernantes. ¡Pobriños, nin saberán o que é un arado!

              Maceda. Venres, 16 de marzo de 2012

O BULLEIRO DA MEMORIA

              Quedo no chan tendido sobre a lama e un sapoconcho pasa por enriba da miña perna dereita. Estou cheo de mazaduras porque unhas palabras políticas escritas sobre o bulleiro da memoria doéronlle a quen ían dirixidas. Contratou a tres sicarios para que me deran o aviso dun comportamento sinxelo e con caricaturas amables. ¡Compórtate, rapaz!, espetáronme. ¡A min, que xa non son un rapaz! En cada golpe ía unha cadea coa que querían que me atara a un barrote. ¡Pobres infelices!; ¡non saben a quen queren calar! Aínda tendido na lama xa levo escritas sobre esta catro liñas cheas de corrupción e compravenda de favores. O propio sangue dálle cor á rabia dunha política podre, á impotencia dun ladroízo á costa dos máis débiles. Nin os golpes máis duros me farán morder o silencio.

              Café Aitana 39 da Valenzá. Venres, 9 de marzo de 2012

A MORTE ANUNCIADA

              Subía o Peugeot 306 polo carril de tráfico lento da estrada de Piúca ou de Paderne ou do 13 ou do Castelo (a verdade é que cada veciño da contorna lle chama como pode), ou sexa, pola OU-101 todo afogadiño pero aínda así con certa velocidade cando, uns metros máis adiante, vin como algo se botaba a correr para cruzar a estrada. Axiña apreciei o rabo longo dun esquío. ¡Deus, que bonito!; o rabo e o esquío. Angustieime ó momento porque non podía esquivalo, debido a que xa había uns segundos que me estaba adiantando outro coche e non acababa de conseguilo, e porque sabía que xa non me daba tempo a frear para evitar a morte do fermoso animal. ¡Pobriño! Non obstante, polo espello da porta dereita vin como o esquío pegara a volta e volvía correndo para a cuneta da que saíra. Respirei aliviado e alegreime de que tanta fermosura puidera gozar dalgúns días máis de vida. Non me sae da conciencia un que non puiden evitar hai xa algúns anos e levando ós rapaces no coche. Menos mal que eles mesmo recoñecen que non tiven tempo de nada. Hai momentos nos que moitos animais se botan encima e non podes evitar a morte anunciada. Hoxe evitouna el mesmo.

              Café Aitana 39 da Valenzá. Venres, 9 de marzo de 2012

CHOROS DE IMPOTENCIA

              Deixo que o eixe do carro berre pola rúa da Igrexa arriba e vexo como as rodas de madeira, con ferraxes de ferro, choutan ante a desigualdade das pedras. Hai músicas labregas que van moito máis alá dun berro seco cheo de escravitude infantil. Deixo que a xugada das vacas se deteña ante o palleiro a medio facer da Aira d´Arriba. O eixo do carro xa non se queixa e deixa de dar voltas. As rodas acougan á espera de que o rapaz, escravo, descargue, co suor da súa fronte, o carro cheo de herba seca. Hai momentos labregos nos que certas músicas son choros de impotencia por unha vida que vai moito máis alá dunha educación infantil.

              Café Aitana 39 da Valenzá. Venres, 9 de marzo de 2012

ERROS NO CÓDIGO PENAL

              Segundo o Código Penal, a miña nai, que en paz descanse, tivo que estar encarcerada durante o tempo en que viviu dende o nacemento dos seus fillos ata a súa propia morte. ¡Mira que non nos castigou, a condenada! E foi moito máis alá dos castigos; labazadas dun lado e lapotes do outro. Vén isto a conto pola detención dun matrimonio por castigar “sen saír da casa” á súa filla de 16 anos en Andalucía. ¿Que nai non castiga algunha vez ó seu fillo? Eu mesmo tería que estar xa no cárcere porque algunha vez tamén teño castigado ós meus; sen maquiniñas, sen televisión, sen saír, sen ordenadores. Ás veces hai que recoñecer que os que fan as leis chochean abondo. Ás veces, a educación non se acada tan só con palabras cariñosas. ¿Que fas cando un fillo non quere facer o que mandas? ¿Que fai un profesor? ¡Todos ó cárcere! Non é o mesmo castigo que maltrato.

              Maceda. Mércores, 7 de marzo de 2012

UNHA HORA ANTES

              No momento mesmo en que se levantou da cama, Amario Suárez notou algo así coma un mareo que case o fai cambalear. Botoulle a culpa ó pouco que durmira pola noite, a causa das películas que optara por ver pola falta de sono. Ós domingos sempre lle pasaba o mesmo; que como non madrugaba, logo, pola noite, nunca tiña sono. Pero a semana laboral non lle perdoa a ningún traballador e había que facer de tripas corazón. E xusto cando estaba a vestir a derradeira peza de roupa, viu no espertador da muller que aínda eran as seis e vinte. ¡Imposible!, ten que estar mal; o del soou ás sete e cuarto. Mirou o que tiña no pulso e viu que si eran as seis e vinte. O que andaba mal era o espertador de Amario Suárez. Acababa de levantarse unha hora antes, e de aí o pequeno mareo que case o derrubou por culpa de durmir tan pouco.

              Maceda. Luns, 5 de marzo de 2012

NOVAS QUE CHEIRAN A PODRE

              Hai noticias que tan axiña como as les ou como as oes, notas a leguas que cheiran a podre, que están tan emporcalladas que non se precisa moita intelixencia para saber que, detrás, hai outro interese que non ten nada que ver co asunto. E se non, que alguén me explique a qué vén agora que o fiscal xeral do Estado abra dilixencias na fiscalía de Madrid para que se investiguen os restos ferroviarios dos atentados do 11-M, ¡algo que o Supremo xa arquivara! E dálle que dálle na procura de buscarlle tres pés ó gato. E como a economía en España é tan boiante, ¡que máis dá gastar miles de euros máis nunha investigación pechada! O caso é satanizar ós contrarios. O caso é desviar a atención dos recortes laborais. Pois mirade, sinceramente, se quedades contentos con que vos diga o que queredes oír, aí vai: os culpables do atentado foron os da ETA e os dos PSOE acocharon a información para ganar as eleccións. Ale, parodiando a Berlanga, ¡todos ó cárcere!; pero, por Deus, con eses cartos que se van gastar nesa trapallada, dádelle emprego a unhas cantas familias, ás máis necesitadas, que hai moitas.

              Finca Fierro. Venres, 2 de marzo de 2012