O CARBALLO DA PORTELA

              Xa está. Xa confisquei o carballo da Portela porque tiña a folla rebeirada. A quen se lle ocorre! De todas formas, achegueime ata a súa sombra e alí sentei para ler no xornal que a produción de árbores na comarca denominada O Recuncho da Presa era proporcional aos ovos que puña unha galiña ou pita durante todo un ano, ou sexa, escasa. Ai que ver, co bonitas que son as árbores! E ca sombra que dan! E cos niños que acollen! Agora, a causa desa escasa produción, tamén teñen que escasear, por lei ou por lóxica, os paxaros, por exemplo. Se non aniñan, non crían. Se non crían, non hai paxaros. Intentarei recompoñer a folla do carballo da Portela, a ver se así a semente se expande e repoboamos para obter unha produción acorde co nome da comarca.

              Maceda. Venres, 8 de xuño de 2012

IMPOTENCIA

              Achego solicitude de impotencia ante as novas dos medios de comunicación en referencia á economía do noso país. Estou farto, canso e deprimido de escoitar, de ver e de ler sobre a paupérrima situación na que nos atopamos metidos. É que hoxe mesmo, nin o acontecemento da Eurocopa é quen de botar abaixo á prima de risco, a Bankia, a Merkel, a Rajoy, aos banqueiros, aos ladróns, aos impostos, ás baixadas de soldos e, faltaría máis, aos tiros ao branco sobre os funcionarios. Adoito escoitar as novas de Radio Nacional, pero ultimamente tan só aguanto os titulares. Logo destes, e vendo que se inicia axiña o desenvolvemento dos mesmos, e como sei que versan sobre a economía, zas, pégolle un empurrón á fita de música para introducila no casete. A música alégrame a vida.

              Maceda. Xoves, 7 de xuño de 2012

O NENO CO ARO

              O neno deixa correr o aro e tan só usa o gancho para que aquel non perda o equilibrio. Vai pola rúa da Igrexa abaixo e ten que poñer todos os sentidos na circulación porque o empedrado é tan desigual que o aro chouta de forma ostentosa cada dous por tres. De cando en vez deixa escapar unha palabra groseira e tras o seu uso, volve a cabeza dun lado para outro por medo a que alguén o oíra. Era aínda demasiado pequeno para falar coma os maiores. Por outra banda, esas bocaladas podían chegar a oídos da súa nai, e co beata que lle era igual ardía Troia ao chegar á casa. Cando a rúa se nivelou, o cativo tivo que empurrar xa o aro co gancho. Colleu a estrada que vai a Os Milagres e como todo era liso e chan optou por asubiar ao ritmo da condución.

              Maceda. Mércores, 6 de xuño de 2012

BERROS NO MONTE

              Rincha o cabalo e unha doniña foxe cara unhas matogueiras que hai nun recanto do lameiro de Alfonso Rojo Rojo. Cara ao norte é unha vaca de Isidro Salero Campán a que brúa de forma tan ostentosa que sabes de antemán que está botando de menos ao seu fillo que deixou na corte da aldea. Tras un instante de silencio é o propio Isidro Salero o que lle lanza un berro ao cabalo para que saia do lameiro no que se meteu para pacer; ese é o lameiro de Antón Sanjuán Pérez, un veciño de armas tomar, e Isidro non quere ningunha maraña por culpa de catro bocados do seu cabalo. Cando o cabalo volveu para o seu propio lameiro, Isidro Salero fochicou por entre as matogueiras para espantar á doniña. Era un animal bonito, pero tíñalle respecto, polo mal carácter da donicela.

              Maceda. Martes, 5 de xuño de 2012

O TRABALLO DE ROBERTO

              A mesa está chea de papeis, cartas, bolígrafos, un lapis, unha grampadora, tres selos de caucho, unha pedriña redonda de cor gris cunha caricatura debuxada a man, un calendario de mesa, un clip e, por suposto, un teclado sobre o que Roberto Traspés Díaz dálle que dálle ás teclas. Algúns paisanos entran na súa oficina de cando en vez e Roberto recíbeos cun sorriso de orella a orella. Logo xa fala con eles coma se os coñecese de toda a vida. A algúns coñéceos de toda a vida. Roberto Traspés Díaz leva asuntos de irás e non volverás, é dicir, que despacha certificados de defunción nos que, o finado, vai e non volve. Aínda que tamén, ao noso amigo, o sorriso váiselle tan axiña como o paisano pide o maldito impreso. O asunto non é para rir.

              Maceda. Luns, 4 de xuño de 2012

AS PRÉSAS DO TEMPO

              Once e media da noite. O ruído dun frigorífico zumba na distancia, as verbas de alguén que fala pola televisión tamén chegan aos meus oídos, e o tictac do reloxo dálle que dálle ás présas do tempo. O tempo, polo que se ve, sempre ten présa. Nunca se detén. Aínda que non exista un tictac. Aínda que non existan uns números analóxicos e fluorescentes. Aínda que non existan as agullas dos minutos. O tempo dálle que dálle, corre que corre. Sempre ten présa. Présa para chegar ao final dunha vida. Porque o tempo é aí onde se detén, cando un inicia o descanso eterno. Si, sabemos que o tempo segue dálle que dálle, pero para o que fina qué lle importa xa o tempo, nin as présas, nin o tictac, nin os reloxos. Para o que fina, o tempo freou de golpe, xa non existe.

              Finca Fierro. Sábado, 2 de xuño de 2012

A VIDA DE SOLEDAD

              Fochica de aquí e fochica de alá. Mete ovos na neveira e busca unha botella de auga da que bebe a grolos. Cando pecha a neveira, Soledad Santamarina Diéguez senta ante unha mesa de madeira, colle papel, colle bolígrafo e deixa que a tinta vaia formando palabras e frases nas que explica parte da súa vida. De cando ía á escola da aldea. De cando, aos poucos anos, cambiou para un colexio que lle estaba a uns cinco quilómetros de distancia. Tiña que facelos andando, por entre corredoiras solitarias e co medo facendo forza no cu. Non era vida para unha nena, pero os seus pais estaban no estranxeiro para que, precisamente, estudase nese colexio.

              Soledad Santamarina Diéguez fai un pequeno descanso antes de iniciar o seguinte parágrafo. No que fala xa da súa xuventude; de cando deixou os estudos porque había que traballar, de cando o traballo era unha carga que pesaba de tal maneira que bailou de un para outro ata a actualidade. Agora mesmo, pódese dicir que Soledad Santamarina vive máis ou menos ben. Pero esta historia déixaa para outro momento. Acaban de chamala para ir tomar un café.

              Finca Fierro. Sábado, 2 de xuño de 2012