O RURAL NON COMPENSA

O rural. O rural está de moda. Porque desaparece e porque, ó mesmo tempo, se intenta dinamizar ou recuperar. Como di a expresión: agora é tarde, Rosa. É tarde porque nunca se intentou parar o que se vía vir. Neste noso país nunca soubemos ver o futuro. Sempre fomos e imos dous ou tres pasos por detrás. O outro día asomaba nos medios de comunicación un artigo no que se daba conta de que máis de 3.200 pobos de Ourense e 80.000 veciños carecen da Internet. E carecen agora, precisamente agora, cando a Administración, tanto estatal como comunitaria, quere (e en algúns casos xa obriga) que se tramiten documentos ou solicitudes pola Internet. Imaxino ós veciños desas aldeas intentando conectar o ordenador ós cornos das vacas para dar de baixa un becerro, para solicitar un extracto da súa conta bancaria ou para remitir unha sinopse do seu currículo.

Agora mesmo o noso presidentiño Núñez Feijóo anda a predicar coa dinamización do rural, pero, ó mesmo tempo está a pechar o paritorio de Verín. Porque seica non compensa. Seguro que non, pois a familia da que vai dar a luz ten que desprezarse 100 quilómetros ou máis para poder estar con ela. Ademais, a administración debería saber que, por exemplo, 100 quilómetros non son o mesmo en Galicia que en Castela. O tempo para percorrer esas distancias varía unha “eternidade” dunha Comunidade á outra. Porque seica é por seguridade. Seguridade de que? O presidente da sección de Medicina Perinatal da Sociedade Española de Xinecoloxía e Obstetricia di que é complicado manter un paritorio con 60 nacementos, e que manter a un neonato de menos de 1.500 gramos custa 3.500 euros. Moi ben. A solución está en que a maioría dos políticos se rebaixen o soldo ou se eliminen as pagas vitalicias. Todos sabemos que hai moitos políticos que non merecen nin a metade do que están ganando. Ou sexa, que non fai falta quitarlles o soldo todo. Só que fose a metade de cada un xa daban para uns cantos paritorios. Pero, claro, o rural... que máis dá; total xa está desaparecendo. Ante os micrófonos predicamos pola súa recuperación, pero ás agachadas imos pechando de aquí, imos suprimindo de alá, e nun santiamén imos a Vigo ou á Coruña.

Finca Fierro. Sábado, 7 de decembro de 2019

NERVIOS

Mastigo nas galletas para matar o tempo. Ó mesmo tempo que escribo para non quedar quieto. Escoito música e contemplo o sol que asoma. Non sei se é un sopro ou un simple músculo que se me contrae ós poucos, pero o caso é que me doe o peito. É venres, festivo, a Constitución. Esa Constitución que se queda vella e que non hai quen bote man dela. Debe haber medo a retocala. Si, non vaia ser que... Bato os pés contra o chan, e non polo frío, senón polos nervios. Son nervioso. Non sei quen me dixo hai un tempo que deixase en paz ás pernas. Estabamos de parola e eu dálle que dálle. Por iso sempre intento facer algo. Para que non me consuman os nervios. Mentres penso, abrigo as mans contra as pernas ó mesmo tempo que estas... dálle que dálle. Agora mesmo seguen tremendo polos nervios e polo ritmo da canción de Les Surfs.

Son as cinco menos cuarto da tarde. Tan axiña como remate de escribir, non queda outra que saír a dar unha volta pola Valenzá. Teño medo que me caia a casa encima. A maiores de que aínda me queda un xornal por ler. Agora é o Premio Nobel de Literatura Bob Dylan o que me emociona con “All The Tired Horses”. Esta emoción, e sen que sirva de precedente, déixame quieto coma un paxariño. Por pouco tempo; axiña me asaltan os nervios, que se as pernas, que se os pés, que se as mans rañando a cabeza, que se a cabeza seguindo o ritmo da música, que se os ollos bailando dun obxecto a outro, que se o pensamento furga que furga por entre a maraña do tempo. Nervios.

Finca Fierro. Venres, 6 de decembro de 2019

O ASUNTO VAI DE PRISIÓNS

Esperei e arrefriáronseme os pés. Estiven de pé, quieto e sobre as baldosas arrefriáronseme os pés. Claro que, antes, xa se me arrefriara todo o corpo ante unhas declaracións do noso presidente Núñez Feijóo: que seica é imposible que España teña un bo Goberno se hai que pedilo en prisión. Pois ata poida que teña razón, pero polo menos eses están na cadea cumprindo unha condena que, para un servidor, si é política (e xa sei que vou en contra da maioría, pero...), mentres que outros -políticos- por maiores delitos (enténdase ladroízo) seguen soltos e incluso nos postos nos que realizaron as falcatruadas. É máis, a algúns ata os nomean para outros cargos de máis categoría.

Tamén se me arrefriou a alma cando souben de que o Estado indemnizará con 300.000 euros a un inocente que estivo encarcerado un ano. A indemnización débese, por suposto, a que fora denunciado e acusado en falso. Trescentos mil euros. Por un ano. Un ano preso, na cadea. En soidade. Sen familia. Ó mellor baixo coacción doutros presos. Ou ameazas. Ou maltratos. Aínda que, o peor imaxino que sería o bulebule, o ruxerruxe da súa conciencia pola situación de cargar coa culpa por algo que non realizou. Iso ten que ser horrible: pagar os pratos que esnaquizou outro. Agora o Estado lávase as mans con 300.000 euros. Sigo tendo frío nos pés. Tan só as asaduras, as entrañas están a ferver... coa rabia, coa carraxe.

A Cervexaría de Maceda. Xoves, 5 de decembro de 2019

DÍA DE LOITO NO CINE ESPAÑOL

Ás nove menos cuarto da noite e baixo a banda sonora desa obra mestra chamada “Taxi Driver”, do gran Scorsese, teño que confesar que hoxe é un día de loito para o cine español. Primeiro decateime do director de cine, produtor, guionista e director de fotografía Javier Aguirre, que finou ós 84 anos nun hospital madrileño, logo dunha longa enfermidade. Dáse a coincidencia que no pasado outubro concedéranlle a Medalla de Ouro da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas, xunto á súa dona, que non é outra que Esperanza Roy. Nacera en San Sebastián e ós 15 anos escribiu a súa primeira crítica cinematográfica. Entre os seus máis de 80 filmes figuran “Unha vez ó ano ser hippy non fai dano”, “Perna crecente, faldra minguante” e “Esposa de día, amante de noite”, entre outras. Traballou cos Bravos, con Raphael e con María Jesús e o seu acordeón...

Non tardei en saber da morte, ós 86 anos, do actor de dobraxe Claudio Rodríguez que, para o gran público, é mellor dicir que era a voz de Burt Lancaster, Charlton Heston, John Wayne e Anthony Quinn. Dobrou a Willy Fogg da serie de debuxos dos oitenta e a Albus Dumbledore, da saga de Harry Potter. Zamorano de nacemento, chegou a acumular máis de dúas mil dobraxes.

E, por último, o actor Manuel Tejada, de Xaén, que morreu ós 79 anos. Máis actor teatral que de cine, pero famoso polas series de TV “Verán azul” e, principalmente, “Canas e barro”. Descansen en paz.

Finca Fierro. Mércores, 4 de decembro de 2019

AFECCIÓN SEN INTELIXENCIA

Baixo un bonito sol quero pensar nas actitudes do ser humano e tan só as noto atrapadas nunhas nubes tan negras que ameazan tormenta. A climatoloxía da nosa alma está ten un furacán tan forte que, se a liberamos, arrasa por onde pasa. A alma dos afeccionados atléticos, o domingo, estivo máis revolta ca nunca e máis podre, máis corrompida que en ningún outro partido. Un xogador dos seus (porque Griezmann foi dos seus, e moi querido, por certo) quedou crucificado a base de insultos e incluso con desexos de morte. Hai que lembrar que detrás dun insulto axiña asoma unha patada, e detrás desta xa aparece a propia violencia. Esa violencia que nos cega cando nos vemos apoiados pola masa, polo grupo. O ser humano, cando está só, tritúrao a covardía, pero se se sente amparado solta o demo que leva dentro.

Os fanáticos do Atlético crucificaron a Antoine Griezmann porque fichara polo Barça. Non tiveron a suficiente intelixencia para pensar que o Atlético de Madrid fichara ó xogador procedente da Real Sociedade. Polos motivos de sempre e de calquera (obreiro, xogador, médico, afeccionado...): a melloría económica no seu traballo. Que lembren que o seu neniño Torres tamén marchou para ganar máis. Agora tócalle actuar á Comisión Antiviolencia. Confío en que o castigo sexa exemplar. Nada de multas pequenas ou de pechar tan só esa grada dos energúmenos. Peche total do campo por varios partidos. Non se pode permitir que un club desa categoría lle desexe a morte a un dos seus.

A Cervexaría de Maceda. Martes, 3 de decembro de 2019

CORRÍN... E LEMBREI

Pois si. Queren arrefriar os pés pero non os deixo. Bótome a correr ata que se encete un calcañar, ou ata que me encolla coa dor dunha deda do pé dereito, que ten algo así como unha corcova, unha chepa, ou sexa, que está dobrado, quizais roto. Quedou nesa postura desde que, de rapaz, e mentres xogabamos ó fútbol nas canchas de tenis dos Campos, en vez de lle arrear ó balón lle zoupei a unha columna, a un poste de granito duns dous ou tres metros de altura, dos que suxeitan o aramado, a tea metálica que cerca a pista de tenis. Nese momento vin as estrelas, claro. Logo, para máis aquel, e a maiores da dor, foi a carallada, a mofa que se pegaron os amigos. Tamén a quen se lle ocorre non atinar cun balón de fútbol! Se aínda fora unha pelota de tenis. Ou un bote de latón. Porque co bote de latón tamén xogabamos ó fútbol. A ver!, non sempre se tiña un balón de fútbol. Un balón de coiro, claro. Porque, antigamente, ós balóns non se lles chamaba balóns de fútbol, senón de coiro. E para as nosas posibilidades económicas eran caros. Que digo!, estaban imposibles, prohibitivos! Se había algún era dun fillo de “señoritos” ou fillo de emigrantes; e o balón tiña que durar a tira e máis. De aí que moitos balóns de coiro estivesen cosidos e recosidos. Así é que cando non había (por falta de balón ou por non comparecer o dono do balón), non quedaba outra que esmagar ou estrullar un bote de latón e, ale, dálle que dálle! Pois si. Xa non teño os pés fríos porque corrín. E para vencer a dor, lembrei tempos aqueles.

A Cervexaría de Maceda. Luns, 2 de decembro de 2019

A TODO TREN

Agora que andamos a voltas coa chegada do AVE a Ourense, hai uns días atopeime con noticias de cando chegara a primeira locomotora a Baños de Molgas. Para elo, alá polo mes de outubro de 1953 a actividade no tendido de vías, principalmente entre Ourense e Baños de Molgas, ía “a todo tren”. A proba era que os trens de obras cruzaban constantemente o Miño no que levaban o material para o correspondente tendido. Tal tendido andaba pola zona da estación de San Cosme, hoxe San Francisco. Semella que os obreiros realizaban diariamente, por media, un tramo duns cincocentos metros de vía. Usaban bos materiais e os adiantos máis modernos, como unha máquina de tradear e aparafusar os tirafondos nos carrís.

Os entendidos, vendo o ritmo, lanzaron a ollo que dentro duns dous meses poderían chegar ó mesmo Baños de Molgas. Estaban ansiosos porque sabían do potencial agrícola e gandeiro da zona, así como, por suposto, do uso das súas augas termais. O ollo falloulles un pouco, algo así coma dous meses máis, pois non foi ata o venres, 19 de marzo de 1954, cando a prensa volveu informar da chegada desa ansiada primeira locomotora arrastrando un tren de obras (a auténtica inauguración da liña Zamora-A Coruña non sería ata 1958). A chegada da locomotora deu pé á realización dunha boa festa, con banda de música incluída, entre as autoridades locais e os técnicos da empresa construtora (os labregos escoitarían a música das chocas das vacas mentres araban nas leiras)

Finca Fierro. Domingo, 1 de decembro de 2019