MESTRES CON "TOQUE"

              A música de Jerry Goldsmith sobe polos auriculares e acouga con toda a harmonía nos meus oídos. Hai compositores de bandas sonoras dos que nunca te cansas aínda que ás veces se repitan un pouco. O caso deste home, o caso de John Williams, o caso de Vangelis, o caso de Morricone, o caso dos grandes mestres. Pero son estas repeticións as que che amosan quén é o compositor aínda que non che digan o nome. Certo, ao mellor usei mal a palabra repetición; ao mellor dou na diana se uso a palabra “toque”. Cada persoa, cada director, cada cantante, cada compositor ten o seu “toque”. Nese toque é onde realmente se os recoñece. Agora é Miles Davis o que me deleita cunha versión do “Concierto de Aranjuez”. Este señor nin “toque” nin nada. Ante este señor, silencio e a gozar.

              Finca Fierro. Venres, 29 de xuño de 2012

MÁIS ALÁ DO FÚTBOL

              Hai vida máis alá do fútbol? Claro, cómo non vai haber! Principalmente para os políticos; que cando xoga España axiña aproveitan e, coma quen non quere a cousa, van e sacan medidas para paliar a crise, ou sexa, anuncian impostos polo baixiño ou publican leis en prexuízo, faltaría máis, do paisano de a pé. Mira que afeccionados do carallo!; en vez de animar á nosa selección, esa que nos pode aliviar o mal momento que estamos vivindo, dedícanse a acocharse nos seus despachos coma as toupas para lostregarnos no medio e medio da primeira parte de tal ou cal partido cunha medida de austeridade ou de axuste. A ver se así a xente non se decata ou se decata mal. Xa se sabe… a emoción do resultado, da eliminatoria, do xogo, de España. E a verdade é que somos dobremente parvos; por finxir que non nos decatamos e por non facer nada cando si o facemos. A acción deixámola para as conversas a berros dos bares, onde se arranxa o mundo que non ten arranxo. Segundo cada español é un seleccionador, non vai ser menos coma político! Malo será que non saibamos poñer a cada quen no seu sitio!. Claro que hai vida máis alá do fútbol! Ver outro partido para pechar os ollos e tapar os oídos.

              Finca Fierro. Venres, 29 de xuño de 2012

CORRE O AIRE

              Corre o aire. Quenta o sol. Silencio no papel. Ruído, moito ruído na beirarrúa. Corre o aire. Próeme a deda gorda do pé dereito. Ráñoa contra a barriga da perna esquerda. Corre o aire. Uns cantos mosquitos caen sobre as mesas da terraza. Hai que fumigar as árbores. Non se fumigan. Corre o aire, e este leva consigo aos mosquitos máis débiles. Os outros agárranse ás camisas, pantalóns e pelos da xente. Uns poucos caen nas bebidas. É igual; o que non mata engorda. Corre o aire. As bandeiras de España ondean nas terrazas das cafetarías, nas terrazas das vivendas, nas ventás, en calquera aparello no que se poida atar ou colgar unha bandeira. É que estamos a vivir os últimos momentos da Eurocopa, e España semella que camiña con paso firme, aínda que non tan espectacular coma outras veces, pero... Corre o aire. Quenta o sol. Ruído no ambiente.

              Café Aitana 39 da Valenzá. Mércores, 27 de xuño de 2012

MOVEMENTOS DE TROPAS

              Con parte da ventá aberta, a señora Perpetua Socorro contempla a paisaxe e tan só alcanza a ver dous castiñeiros que se atopan a uns metros. Perpetua Socorro ten melancolía nos ollos. Ou quizais tristeza. En cada folla que se move dos castiñeiros, ela ve movementos de tropas nas trincheiras. Aínda que nunca estivo nun fronte. Pero si os seus sete fillos que pariu por enriba dunha corte das vacas. Os sete quedaron enterrados por todos os puntos cardinais do país. Dende entón, non quere saber de guerras, nin de bandos; ela tan só ve movementos de tropas en cada obxecto que contempla. Imaxina nas pupilas dos seus ollos sete soldados riseiros que lle din adeus coas súas mans. E os mosquetóns colgados nos ombreiros. Unha pequena bágoa asoma no seu ollo dereito. Perpetua Socorro ergue de xunto á ventá e pon unha cunca de caldo na mesa.

              Maceda. Mércores, 27 de xuño de 2012

A COMPRA DE LUCIANO PAVÉS

              “Quero dous quilos de sulfato, un paquete de xofre, unha garrafa de herbicida e unha caixa de cintas para a grampadora”, espetoulle todo categórico Luciano Pavés Casado ao dependente O Rato cando este asomou pola pequena tenda que tiña no medio da aldea. Mentres Rodrigo Sabín Cachopa, coñecido como O Rato, lle preparaba todo o pedido, Luciano Pavés comentáballe á súa dona se necesitarían algo máis. Non necesitaron, porque, tan axiña como Rodrigo empaquetou todo nunha bolsa grande, fíxolles a conta e Luciano pagou relixiosamente. Este pensou logo en parar a tomar algo no bar do Cantamañanas, pero tanto el como a súa dona Lucero Sampedro Sampedro non estaban co vestiario perfecto para meterse nun bar no que podía haber bastante xente. A Luciano, a verdade, é que non lle importaba moito ese detalle, pero á muller… xa sabemos como son algunhas para presentarse en público. Total, que seguiron camiño da leira na que ían traballar. Mais xusto ao chegar, unha pequena tromba de auga fixo que non saísen do coche ata que escampou. Fíxoo axiña e xa nos lles quedou máis remedio que facer traballar aos cadrís.

Finca Fierro. Domingo, 20 de maio de 2012

O HOME

              O home que responde ao nome de Severino Sánchez Romero ten o xornal aberto sobre o mostrador e creo que le os titulares á présa, porque pasa as follas, unha detrás doutra, con certa velocidade. Sei que responde ao nome de Severino Sánchez Romero porque cando entrei e o vin, fun cara el e, de súpeto... “ei ti, como te chamas?!” Miroume de esguello, quizais con certo asombro. Chámome Severino Sánchez Romero. E non dixo nada máis. Nin me preguntou un por que e nin tan sequera me mirou máis. Seguiu co seu xornal pasando as follas con présa. Eu tampouco lle preguntei nada máis. Non lle quixen explicar que tan só quería saber o seu nome para este relato.

              Café Aitana 39 da Valenzá. Mércores, 20 de xuño de 2012

CHOVE SOBRE...

              A voz e a figura de Adele asoma no vídeo musical e, fóra, as gotas de chuvia caen sobre a beirarrúa, sobre a calzada e sobre as cabezas da xente que pasa. Chove. Chove nesta tarde de finais de xuño e chove sobre os coches que pasan veloces tras os cristais. Ruído na cafetaría e silencio na melancolía da canción “Someone like you”. Ao mellor a melancolía está na propia voz de Adele. Palabras de auga que enchen de melancolía unha tarde gris, triste, a un día exacto do verán. Chove sobre o currículo dun barrio que medra e crece a gran velocidade. Chove sobre a Valenzá.

              Café Aitana 39 da Valenzá. Mércores, 20 de xuño de 2012