A verdade é que é complicado
escribir algo sobre un acontecemento que se repite todos os anos e que, por
suposto, se escribe todos os anos. Pero como di aquel, algo sempre queda. As
novenas dos Milagres sempre dan para algo. E aínda que a miña práctica relixiosa
vai a menos, a Santiña do Medo sigue tendo o seu aquel, sigue sendo especial.
Practicamente toda unha vida á súa beira, iso conta moito. De rapaz era o Rivas
pequeno cando ía visitar aos irmáns que estaban no “colexio vello”. Despois
tireime oito ano no “colexio novo”. Logo, todos os anos indo a pé ás novenas.
Se ata cando ía cas vacas para o Medo, me achegaba ata Os Milagres, aínda que
só fose para xogar ao frontón. En Madrid, na miña axenda, tiña anotados os días
30 de agosto e o 7 e 8 de setembro. Por algo sería. A miña nai era unha máis ca
devota dos Milagres. E unha nai sempre é unha nai. Imaxino que para o ano que
vén tamén quedará algo. Seguro!, a Santiña nunca falla.
Maceda. Venres, 31 de agosto de
2012
