EN POSICIÓN CON ANTELACIÓN

              Aínda falta case unha hora. Pero xa estamos en posición. Para ver un dos clásicos entre o Barça e o Real Madrid. A antelación débese a certas circunstancias. Que acabo de chegar de traballar na viña e como a muller levou ao rapaz pequeno ao adestramento de baloncesto, xa non precisan de min, polo que estou libre. Que tan axiña como cheguei da aldea, pasei a recoller ao rapaz máis vello á academia para que non fose andando ata a casa. Pero como lles acababa de mercar unhas pizzas (para facer unha cea rápida ás tantas da noite), non fomos ata o fogar e optamos por pillar unha boa mesa no bar. Xa estamos en posición. O rapaz pequeno chegará iniciado xa o partido, pois xa lle dixera á muller que o trouxera directamente ao bar. E mentres non empece o clásico, ou sigo escribindo ou leo un xornal. O rapaz manipula no móbil.

              Café Aitana 39 da Valenzá. Martes, 26 de febreiro de 2013

MEXERIQUEIROS E INTOCABLES

              Segundo unha sondaxe que circula por algúns medios de comunicación, a maioría dos enquisados cre que a Infanta Cristina, ou sexa, a muller de Iñaki Urdangarin, sabía dos casos de presunta corrupción do seu home. Anda, e os Reis! É que hai que ser parvos se alguén pensa que ninguén sabía nada; a ver se seguimos pensando que os pans caen xa cocidos do ceo. Xa poden ser todos exculpados, pero a gran maioría dos españois sabemos que estamos vivindo nun país cheo de corruptos e ladróns. Tiña razón Maribel Verdú cando dixo que o noso sistema está obsoleto. Non obstante, ai de nós se o intentamos botar abaixo! Non se lles pode rosmar! Están mexeriqueiros e séntense intocables. Tanto que, en vez de dimitir a metade dos políticos (ou máis), chóutanlle á xugular de quen os atacan; a eses tres ou catro actores tan só que ganan uns cantos millóns en producións estranxeiras (e se traballas fóra, tributarás fóra, digo eu), mentres apoian amnistías fiscais a grandes fortunas evadidas. Bótanlles en cara que vistan traxes de grandes marcas para certos eventos, e non se acordan de ministras que aceptaban grandes bolsos de agasallo ou de outros traxes que circulaban pola Comunidade Valenciana.

              Finca Fierro. Domingo, 24 de febreiro de 2013

O FILLO DO FERRADOR

              Catro cadeiras libres e un cu de mal asento que mira para elas, pero que non se decide a usalas. O cu de mal asento responde ao nome de Nicanor Cuartero Gazpacho, que é fillo do ferrador de Cachamuíña, o home que ferraba os burros mentres cantaba o último éxito de Antonio Molina. Este ferrador sempre se negou a ferrar cabalos e ninguén sabía por qué; nin tan sequera o seu fillo. Non obstante, Nicanor Cuartero Gazpacho intuía que o seu pai non ferraba os cabalos porque lle tiña medo ás súas couces. Non é o mesmo unha couce de burro que unha de cabalo. Vaicho boa! Tamén intuía que para ferrar os cabalos o seu pai tería que botar man dos éxitos doutro cantante. E a Lucino Cuartero Sopero, o ferrador de Cachamuíña, só lle gustaba Antonio Molina. O cu de mal asento deixou de pensar e, por fin, sentou un chisco nunha das cadeiras. Só un chisco, pois de algo lle tiña que valer a fama de cu de mal asento.

              Cafetaría do pavillón dos Remedios de Ourense.

              Mércores, 20 de febreiro de 2013

ALCALDES POR INTERESE

              Ai raio!, a todo porco lle chega o seu San Martiño. Ata agora os alcaldes peperos estaban todos contentos porque os recortes facíanselle tan só aos funcionarios e eles mesmos alentaban esas medidas co achaque dese privilexio que temos por ter un posto seguro que, a algúns, lles custou bágoas e suores acadar. Pero chegou o San Martiño e agora rebélanse contra o partido porque a reforma legal que quere levar a cabo este, abocaraos a exercer tan só de alcaldes cun forte recorte nas súas nóminas. Están a dar lume cos dentes. Normal. Tamén nós protestamos. Pero hai brasas mileuristas e brasas de moitísimo máis alá de mil euros. Coitadiño aquel que pensase que eran alcaldes por vocación (incluso algún alcaldiño o cría así), cando agora se ve perfectamente que son alcaldes por interese. Por interese, a verdade é que foron sempre: eles mesmos se poñían os soldos. E que soldos! Agora ameazan coa baixa na militancia ou coa non presentación a alcaldes nas próximas elección. Canta logo!

              Cafetaría do pavillón dos Remedios de Ourense.

              Mércores, 20 de febreiro de 2013

O POLICÍA FOI MÁIS ALÁ

              Creo que de todos é sabido a miña defensa dos árbitros, o colectivo máis desamparado e máis atacado, non só do deporte, senón de todos os colectivos habidos e por haber. Sempre direi, no caso do fútbol, que é a labor dunha persoa á que intentan enganar polo menos 22 xogadores, que serían infinidade se engadimos aos suplentes, corpo técnico e público. Pois moitas veces non chega coa simple violencia verbal e hai que ir máis alá. E un policía nacional (que sabe perfectamente cómo facer dano) foi máis alá cun árbitro valenciano. Perdón, cun neno valenciano. Con 17 anos aínda se é neno. Con violentas patadas mandoulle o bazo ao carallo. Para máis aquel, a familia do árbitro estaba contemplando o partido. Agora está acusado de “presunto” delito de lesións e abriranlle un “expediente disciplinario”, rematando o Xulgado de Instrución de Paterna o asunto coa liberdade do policía detido. Ante todo isto, non me queda outra opción que ser radical a tope: nin xuízo nin gaitas; ao cárcere con el. Rebentar a un rapaz de 17 anos!

              Cafetaría do pavillón dos Remedios de Ourense.

              Mércores, 20 de febreiro de 2013

REVÓLVENSE COMA HIENAS

              Antes de ler a nova nos xornais oín algo na radio mentres conducía e na televisión cando estaba almorzando. Oín tan só algo porque no coche ía atento á condución e na cafetaría estaba lendo os xornais; pero chegoume con oír as palabras “impostos” e “actores” para intuír por onde ían os tiros que lanzaba o ministro de Facenda Montoro. Ante iso, o meu primeiro pensamento foi, claro, que os actores deran na diana o domingo pola noite na cerimonia dos Goyas criticando os recortes do Goberno. Sempre se dixo que as verdades doen e o PP nunca soubo levar ben as críticas. Revólvense coma hienas. O gran ministro non sabe distinguir entre domicilio fiscal e a desviación de diñeiro público a paraísos fiscais; aquilo é legal e isto é ilegal. E se non que faga o que di o secretario da Unión de Actores: que diga nomes, que non tire pedras e esconda a man. Métense cos funcionarios e cun colectivo cun 90% de paro, mentres o Bárcenas e demais corruptos están amparados baixo a súa tutela.

              Cafetaría do pavillón dos Remedios de Ourense.

              Mércores, 20 de febreiro de 2013

RAPIDIÑO E CORRENDO

              Pois eu vou escribir. Así lle dixen ao rapaz máis novo tan axiña como o deixei na entrada do pavillón. E como se adoita dicir, teño que facelo “rapidiño e correndo”, porque a miña dona está a piques de chegar (xusto acaba de chamar por teléfono para saber ónde estou). Onde vou estar!; tomando un café e escribindo. Así é desde tempos inmemoriais; que cando estou só tomando un café, teño que escribir. Xeralmente nos paniños de papel que hai nas cafetarías, aínda que, ultimamente, fágoo sobre un caderno pequeno que merquei alá polos mediados de outubro. Co inverno póñense cazadoras, que teñen varios petos, nos que collen moi ben eses cadernos pequenos que sempre me salvan dunha apurada. Por certo, souben a data da compra porque o primeiro relato que escribín nel foi o 18 de outubro. De todas sa maneiras, hai momentos nos que non traio comigo o caderno e boto man dos paniños de papel. Chegou a muller xusto para rematar.

              Cafetaría do pavillón dos Remedios de Ourense

              Martes, 19 de febreiro de 2013