TERAPEUTAS PARA O ESTRÉS

 

               Zumba a cabeza. Pero non vou matar a ninguén. Perdón pola expresión; tan só era un neno, tan só é un neno. Zumba a cabeza. Por culpa das leiras. Por culpa das áreas e hectáreas, dos pastos e dos cultivos, das vacas e das ovellas, do Sixpac e da PAC. Zumba a cabeza porque o ordenador cansa e porque as parolas da xente, aínda que se desexen, esgotan. Zumba a cabeza porque o ordenador, ás veces, moitas veces, falla. E cando falla, desespera. E cando desespera, zumba a cabeza. Porque todo ten un aguante e a idade tamén pesa. Ó final, moi ó final, todo vai ser unha carallada. Pero mentres tanto, ó zunzún da cabeza intentamos non facerlle caso. A ver, a min non me vencen así como así centos de leiras minifundistas! Non conseguiron vencerme, aínda non conseguen vencerme cun sacho nas mans, menos o farán cun bolígrafo. É certo, ás veces, como agora mesmo, preferiría o sacho, a aixada antes que o bolígrafo. Direino sempre: o sacho e a aixada son os mellores terapeutas para vencer ó estrés. Xa cho digo! Quéixanse algo os riles, pero a cabeza queda coma Deus cos golpes que descargas sobre a terra. Zumba a cabeza. O sábado irei á terapia.

O DESAFÍO DO CAN

 

               O can está preso. Cunha cadea. Ladra. O dono tira da cadea. Non quere que o can ladre. Este mira a aquel con carraxe e co pelo do lombo teso. Pero deixa de ladrar. A cadea e curta e tenlle medo ás consecuencias. Hai cans que cos ladridos queren dicir algo, pero tamén hai donos que non deixan dicir nada. Ata un can ten dereito a expresarse. Certo, depende do dono. Non obstante, o can é testán e desafía ó seu amo. Lanza tres ladridos secos, e quixera lanzar algún máis. Pero a puta cadea ténsase de tal maneira que o acaba mancando. Nota que cada vez esta cadea é máis curta. Sabe que non pode seguir ladrando. Pero o que ten dentro quéreo botar fóra, teno que botar fóra. Maldita sociedade de animais! De que animais? O can mete o rabo entre as pernas e senta. Acouga tan só uns minutos. Só un par deles. Quere seguir expresando a súa vida. Mira de esguello ó amo. Ve como este tamén mira cara el. O can intúe a guerra silenciosa entre eles. A proba é que antes de que intente nada, a cadea ponse máis tirante, ata mancalo un chisco máis no pescozo. Emporiso lanza tal ouleo retador que, como non, acaba cun bozo nos fociños. A calar!

SERES HUMANOS NORMAIS E ANORMAIS

Son un ser humano anormal. Son nacionalista e son anormal. Ó mellor, por ser nacionalista, nin tan sequera son un ser humano. Ti es do PSOE e es anormal. Ti es da UPyD e es anormal. Ti es de IU e es anormal. Ti es de Podemos e es anormal. Ti es de calquera outro partido e es anormal. Menos do PP, claro. Ti es do PP e es o celme da conciencia, do bo facer, do bo estar, da boa xestión, do mellor mandar. Rajoy quere o voto dos “seres humanos normais”. Como non o votarei, son anormal, é dicir, parvo profundo. Son un bicho noxento cun soldo de funcionario sen pagas extras que vai ós bancos suízos. Son un bicho repugnante que se arrastra por unha viña para que (a ganancia?) da súa produción vaia para as arcas de Rato e ós garaxes desa camándula de parasitos que nos chuchan o sangue e que, para máis aquel, nos ensinan os dentes para que vexamos, para que saibamos a onde van parar o noso sangue, suor e bágoas. Somos tan anormais que confiamos na detención de Rato e lanzamos ás campás ó voo pensando que, agora si, agora caerán polo seu propio peso. Pero claro, como eles son “seres humanos normais”, non nos caerá esa bicoca; porque o mundo, señores meus, non pode ser gobernado por parvos profundos. Non saberiamos andar polas rateiras. Como somos tan anormais non sabemos o que é un bo coche nun garaxe ou unha caixa B. De caixas só coñecemos as dos zapatos.

HUMOR A GARGALLADAS

 

               Sempre hai alguén que che alegra a vida. Ou polo menos un instante, unhas horas. Tamén e verdade que eu son de risa fácil. Mais non rin só. Tamén riu xente que ó mellor está a pasalo mal. De aí que é un pracer atoparse con mociñas coma Nabiza Girl. Foi na Casa da Cultura da Valenzá. Entrou ó escenario coma un lóstrego, coma unha bulebule e xa non deixou de esbardallar durante unha hora ou máis. Non é por nada, pero a lingua galega ata lle vai como anel ó dedo ó seu humor. Deu igual que fose con retranca ou con humor duro, con sentimento ou aloucadamente; o caso foi que Isabel Risco alegroulle a noite ós paisanos que enchiamos a sala. Humor de sorriso dentífrico. Humor a gargalladas. Nestes tempos que corren facer rir é unha auténtica heroicidade. Nabiza Girl conségueo desde o primeiro segundo. A min xa me alucinou co nome. É que o de Nabiza... uf, que forte. Auténtica muller espectáculo que fai rir, que deixa participar, que ataca e contraataca. E o ton de voz que usa non é peixe podre. Ten o seu aquel mantelo así durante unha hora. Neniña, grazas polo monólogo co que nos recompensaches. Hai anos que xa te vira alá por Muros e xa naquel tempo prometías. Hoxe es un realidade.

CAER A MALETA Ó MAR

 

               Están a volver os tempos de cando a moita xente lle caeu a maleta ó mar. Tempos nos que a emigración estaba á orde do día, e moitos, máis dos que se pensan, volvían máis pobres ca marcharan. Isto adoitaba traducirse coa locución “caer a maleta ó mar”. Sigo opinando que a maior desgraza dun país é a emigración. E hoxe volvemos estar cheos de desgrazas. Unha pena. E ó mellor será dobre cando haxa que regresar, pois algúns traerán escrita na fronte esa locución. Doe ver as fotos antigas, principalmente esas das despedidas en estacións de tren ou nos portos; reflectían todo o que deixaban atrás. Quizais hoxe esas fotos se trasladen máis ós aeroportos, pero o reflexo segue a ser o mesmo... o que queda, o que se deixa, a angustia do non saber, do non coñecer. Saben perfectamente que non todo é como o pintan. E incluso antes de marchar, xa lle temen ó regreso. Non saben como será a volta, e moito menos cando. Caer a maleta ó mar. O gran medo, a gran angustia, a gran miseria, a gran pena. Parece mentira que en pleno século XXI volvamos a ver imaxes da posguerra. Pero as olladas reflectidas nas fotografías  non menten; son o espello da crise, do atraso, do país.

BÍCAME NO… QUE TEÑO PAXARIÑOS

              Bícame no cu que teño paxariños. Acordareime toda a vida. Era o que me dicía miña nai cando, de cativo, lle quería ganar unha carreira. De cativos todos queremos ser homes axiña, todos queremos ser o máximo. Con cinco ou seis anos, ou con algún máis, pensaba que lle podía ganar a unha muller adulta. E como boa nai que era, e como boa nai que é a inmensa maioría, deixábame ganar uns metros, deixaba que crese que xa empezaba a ser home, pero logo… logo esprintaba un chisco e soltaba aquela frase chea de risa: bícame no cu que teño paxariños. Ás veces tomáballo a chanza, outras escapábaseme a carraxe pola boca e polos ollos. Ela, para máis aquel, a canto máis carraxe miña, máis gargalladas dela. Bícame no cu que teño paxariños. Hoxe aínda boto de menos aquela frase, aquela burla súa. Quédame o consolo de soltarlla de cando en vez ós meus fillos, e non só co significado dunha carreira, senón de calquera desexo deles. “Quero un xogo para a play”. E eu: bícame no cu que teño paxariños. E bótome a rir.

              Café Brétema da Valenzá. Xoves, 9 de abril de 2015

O DEBER É O DEBER

Doce e sete minutos da xa madrugada do domingo. Aínda que, para un servidor, segue sendo sábado pola noite. Mentres non me deite será sábado pola noite. Estou canso. Pero, ante todo, o deber. O deber de ter que escribir o relato para o luns. Odio as fins de semana!, principalmente os sábados. Póñenme nervioso aquelas persoas que, nas redes sociais, publican con carantoñas e trapalladas aquilo de “por fin xa é venres!” ou “empeza a fin de semana!” e despois os luns volven ás andadas co lado negativo do inicio semanal. Veña xa, home; co bonito que é ser funcionario! Cafés! Xornais! Compras! Rañando a barriga! Hoxe o café tomeino ás nove menos cuarto da noite, á mesma hora en que empecei a ler os xornais, e, claro, ó ler os xornais, non lle puiden prestar atención ó partido Sevilla-Barcelona. Despois, para máis aquel, ó chegar á casa, máis fútbol. Tocoulle a quenda ó Celta-Raio Vallecano. Menos mal que aquí descarguei moito desa angustia que sinto pola fin de semana, grazas ós seis goles que o Celtiña lle encasquetou ó pobre Raio. Escribo moi tarde, pero o deber é o deber. Aínda que non podo coa alma, escribo con gusto. Co mesmo gusto co que escoitei a música polos auriculares mentres traballaba. É a única recompensa que teño na fin de semana: a música. E algún que outro ratiño de lectura… da casa á finca e da leira á casa. Odio as fins de semana! Co bonito que é ser funcionario!