Como tiña que cumprir cos pasos regulamentarios para que, segundo os que entenden, a saúde non se escangalle demasiado, non me quedou outra que poñerme ó camiño. Mirei cara ó horizonte e andei.
Andei detrás dos toxos verdes e das almas en pena. Andei á beira dun lagarto e por riba dun valado. Non tardei en facer unha pequena paradiña para recoller un verso que caera dun poema. Ó mellor deixárase caer. Ou tirárase el mesmo. Os versos libres, ás veces, son a hostia.
Andei con pasos caladiños e trepando con forza para facer algo de ruído. O ruído, penso eu, era máis ben para escorrentar o medo. O medo é como ese verso solto: libre. Porén, cando andaba en silencio, a melancolía rañaba, rabuñaba nas entrañas da memoria. Porque a memoria está precisamente aí para botarmos man dela. E hai recordos que empreñan a un de nostalxia.
Cando levaba a metade dos pasos regulamentarios, botei man da miña intelixencia e díxenme que aínda me quedaba a outra metade. De algo tiñan que valer as ensinanzas de don Graciliano. Por certo, tamén andei por aqueles tempos da infancia e da escola: era un neno espelido e experto en matemáticas. Co paso do tempo, a nugalla sumou e a intelixencia restou de tal maneira que acabei convertido nun estudante inepto que só se desenvolvía ben coas novelas do Oeste.
Non tardei en decatarme de que me quedaban dez pasos para completar os regulamentarios. Deinos contándoos mentalmente: un, dous, tres, catro... e dez. Primeiro berrei e despois ouleei. Ouleei pola carrapuchiña vermella e polo verso libre.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Mércores, 22 de abril de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario