Levo uns días coa impresión de que me estou inclinando cara ó lado esquerdo. E non estou falando de política, senón de cuestións físicas. Noto como todo o corpo se me torce e como tanto o pé como a perna esquerda empezan a protestar.
O primeiro día non lle dei moita importancia porque pensei que se me debilitaran algúns músculos; pero ó segundo xa comecei a preocuparme, precisamente porque non me doía nada. Algo raro estaba pasando.
Ó terceiro día, vendo que o asunto persistía, pedín cita médica. Mesmo pensei que, se a inclinación seguía facendo das súas, o día da visita terían que levarme en padiola, porque me deron a cita para dentro duns meses.
Fose como fose, o asunto xa pasaba de castaño escuro. Cada vez me ladeaba máis. Ladeaba de tal maneira que, falando claro, xa andaba torcido. Non tardei en botar man dun bastón, dun caxato que meu pai me deixara en herdanza, para evitar caer definitivamente.
O máis curioso —ou estrambótico— do caso foi que axiña descubrín que todo o mundo se torcera cara a un lado. Non era, daquela, un defecto físico meu, por moito que eu sexa, fisicamente, un espantallo.
Ó pouco empezou a correr o rumor de que non sei que lle pasara ó eixe da Terra e de que non tardariamos en caer do planeta ó espazo. Víaselle á xente máis que preocupación, incluso co terror xa debuxado no rostro.
Eu, en cambio, estaba do máis tranquilo. Se aquilo acaba sendo certo, sería a mellor forma de viaxar polo Universo, deica o infinito e máis alá. Co que me gusta a min o espazo sideral, estelar...
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Venres, 29 de maio de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario