O ACTO CARITATIVO DO DÍA

Acabo de efectuar o acto caritativo do día. Por un bo tempo terei a conciencia tranquila. Case podería dicir que debería morrer coa alma enchida.

Saín ler —como adoito facer regularmente polas tardes— polo paseo do río dos Muíños, tamén como homenaxe ó Día do Libro. Por dúas ou tres veces sentei á sombra para tomar folgos, pois, aínda que o sol non brillaba con forza, o bochorno era enorme, mesmo molesto.

Como sempre remato a lectura ó chegar ó parque da Liberdade, é dicir, á avenida de Celanova, é a partir de aí cando fago traballar algo á cabeza buscando algo —un tema, unha frase, un acto, unha visión; ás veces chega simplemente unha palabra— sobre o que escribir.

Ós poucos metros cruceime cunha parella e dous nenos que mesmo me obrigaron a botar o pé fóra da beirarrúa para deixalos pasar. Uns pasos máis adiante vin algo no chan: un trapo, unha peza de roupa. Nun primeiro momento pensei que sería un fargallo e xa comecei a botar pestes pola porcallada da xente. Porén, e como as veces si penso que son algo intelixente, relacionei a parella coa vestimenta: volvín a cabeza e vin que a muller levaba outra peza de roupa colgada do bolso. Asimilei aquela coa que estaba no chan e tamén co dous nenos.

Sen sequera recoller a indumentaria, xa estaba chamando —máis ben berrando, porque a distancia xa era considerable— por eles. Volvéronse, sinaleilles a peza (unha chaquetiña) e a muller xa levou as mans á cabeza. Non oín ben o que dicían, mais o home xa lle estaba a reprochar a perda. Tranquiliceina cun sorriso e coa idea de que estas cousas pasan nas mellores familias.

Deume as grazas, inchóuseme o peito e souben que acababa de realizar o acto bondadoso do día. Como debe ser.

Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 23 de abril de 2026