Tívenlle medo. Ó tempo, á treboada, á chuvia. E non por se me mollaba eu, senón polo libro. Sufro cando vexo que lle cae tan só unha pinga de auga, mesmo de orballo. Teño os libros por algo tan sagrados que, ó rematalos, quero que sigan igual que cando saíron da imprenta. Non os subliño, non lles dobro as esquinas, non os marco; ata non hai moito forrábaos, aínda que agora recoñezo que xa non teño paciencia para facelo. Iso si, teño cabeza para que non se me estraguen por culpa da chuvia. O trato seguirá sendo exquisito.
Cando vexo que lles cae algunha pinga, non tardo nin un segundo en metelos debaixo da camisa. O problema é que algunhas camisas de verán son finas coma papel. Hoxe levo unha desas, tan fina que non me serve de cobertoira. De aí o medo... ó tempo, á treboada, á chuvia.
Tamén é verdade que, ultimamente, adoito traer sempre comigo unha mochila desas que se colgan ó ombreiro e podo gardar o libro nela. Mais sei tamén que, ante unha treboada, todo se empapa e pasa e traspasa e molla.
De aí que, na metade do traxecto, deixase de ler e emprendese o camiño de volta á casa. Non vaia ser o demo que se me enchoupe o libro. É mellor que me enchoupe eu ata criar ras ca que caia unha soa pinga de auga sobre a miña xoia, o meu tesouro.
Ó final semella que tiven sorte, aínda que tamén é certo que non podo cantar vitoria: houbo que facer a parada obrigatoria para tomar un café e, como non, contar o que acabo de contar. Quedan aínda uns cincocentos metros para chegar á casa e as treboadas, as trombas de auga chegan nun santiamén; o santi para o alustro e o trono, e o amén para a descarga líquida.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Martes, 28 de abril de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario