É lume!, dicía aquel. É arder!, digo eu. Pero, quen dixo medo? Hai que tirar cara a adiante, que aínda non se acaba o mundo. E, se se acaba, outro haberá. Anda que non hai mundos por aí...
Mesmo aquí xa hai varios. Centos. Miles. Millóns. Cada cabeza é un mundo. Cada quen arma e desarma, fai e desfai ó seu antollo. E os que non arman un mundo viven no seu propio mundo.
E, pensándoo ben, que marabilla! Que cada un, que cada quen, viva no seu mundo. Por que temos que ser tan clarividentes? Para que os demais gocen contando, criticando ou rosmando? Entón, o mellor é vivir nun mesmo.
A dicir verdade, e falando en serio, oxalá se acabase o mundo. Hai moita trapallada solta. Iso si, os entendidos ou os gobernantes ben poderían avisar cuns días de antelación, para que nos dese tempo a buscar outros mundos, ademais dos que levamos na cabeza.
Sei que algúns xa estarán pensando na Lúa ou en Marte. Eu non. Eu quero ir moito máis alá, mesmo máis alá do infinito. Quero chegar máis lonxe do que chega Buzz Lightyear.
Conformaríame con ir ó exoplaneta Sweeps-11 ou ó Swepps-04, que seica están a 27.700 anos luz da Terra. Unha bonita distancia.
Porén, a gran carallada é que teño que seguir soportando estes trinta e sete graos á sombra neste mundo que, por sorte ou por desgraza, non acaba de acabarse. Nin o físico nin o que cada un arma na cabeza.
Por certo, o que eu armo si que ten o seu aquel. Todo o que fago, digo e teño ten o seu aquel.
E que ninguén me rosme.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Luns, 6 de xullo de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario