Arrodeárona coma lobos da estepa, cos xestos de desesperación gravados no rostro. Ela aceptou o envite e escoitou con paciencia, case con resignación. Escoitou historias que non deberían contarse e que, porén, precisan ser narradas: penas que non saben nadar, desgrazas que hai que aturar, calamidades que veñen e van.
Viu sorrisos que de alegría tiñan ben pouco. Eran, máis ben, sorrisos tristes; xestos melancólicos e nostálxicos; ás veces, tenros; outras, duros. A vida en estado puro.
Pero, por riba todo iso, ela percibiu a soidade de cadaquén. Máis fonda aínda que a propia desventura, que o propio infortunio. E axiña comprendeu que ela era a táboa de salvación dos naufraxios emocionais de todos eles.
Así foi como, pouco a pouco, deixou caer palabras de consolo e xestos de acougo, sen conseguir evitar que os seus propios sorrisos acabasen por parecerse ós deles: tristes, cansos, resignados.
Sabía que abondaba con escoitar. E escoitaba. Escoitaba a soidade de cadaquén. Que xa é difícil escoitar a soidade. Mais, ás veces, déixase oír desde lonxe: é un berro seco que esgaza a gorxa... a gorxa da vida, da existencia.
A vida, en xeral, é moi puta e, en particular, cada quen coñece as súas feridas ou cada un sabe as súas. E Deus... Deus non sabe nada. Porque, se soubese algo, non permitiría que...
Ela marchou e sentiuse libre diante de tanta desgraza, de tanta adversidade. Se é que por liberdade pode entenderse deixar de escoitar. Porque as penas e os pesares continuaban co seu ruxerruxe no campo da feira da súa conciencia.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Venres, 24 de xullo de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario