Despeguei o cu do asento. Ás veces é bo facer movementos. Nesta vida un non pode estar sempre quieto, aínda que lle guste, aínda que a galbana se apodere da existencia. Hai que moverse. Avanzar. Avanzar sempre.
Pero hai que avanzar con sentidiño. Non vaia ser que nos esnafremos. Cómpre avanzar mesmo pola fervenza da conciencia ou pola seimeira da soidade. A soidade do home non é máis ca o seu medo á vida. Quen dixo medo!
Medo téñenselle á desgana, á nugalla. Nunca á acción nin á aventura, aínda que sexan perigosas. Hai que vivir! Vivir coa alma nun fío, pero vivir. Vivir coa ansiedade dun desexo, dun devezo, dun anhelo que, a pesar da congoxa, é fermoso, é bonito.
Eu, menos mal, xa vivo cos movementos da inercia. Chégame con deixarme ir. E, a pesar de que o sofá, unha boa terraza ou a cama sexan todo un reclamo, todo un gozo ante a desidia e a preguiza, a quen non lle gusta un doce? A tentación é grande.
Máis grande aínda é ansia de coñecemento, de sabedoría. E para coñecer e saber hai que moverse. Iso de que os pans cocidos caian do ceo é unha quimera, unha ilusión bíblica que non nos leva a ningunha parte.
Hai xa un bo cacho que despeguei o cu do asento e atopei moitas máis cousas ca estando quieto. Aristóteles dicía que o movemento é o paso da potencia, da capacidade ao acto. E tanto que si: móvese o mundo, móvense as terras, móvense os marcos e móvense os fouciños cara aos pescozos deses que moveron os marcos. Carallo, neste caso, case é mellor quedar quietos.
Café Brétema. A Valenzá. Mércores, 10 de xuño de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario