Subín á bicicleta do silencio para pedalear polas carrilleiras da concordia. Era mes de abril. Agora mesmo estamos en novembro. Polo medio dese tempo corrín polas corgas da esperanza, por eses camiños de carros estreitos e profundos, que discorren xeralmente entre valos, lombas e outras elevacións do terreo. Ás beiras de cada corga as flores dos toxos pintaban de amarelo a nostalxia e o desexo.
Subín á bicicleta do silencio para pedalear arredor de todas as airas de Baños de Molgas, nas que a infancia ía e viña por entre os palleiros da morriña e os canastros da señardade. Aira: sitio chan próximo á casa ou ás casas, feito de terra firme ou de pedra, onde se mallan os cereais, se botan a secar os legumes, etc. E onde os cans deitan a súa pachorra, e a ollada perdida dun neno asenta sobre o cume do palleiro.
Subín á bicicleta do silencio para pedalear deica o monte Medo e, alí, desde o alto dun outeiro, oulear de anhelo, e de afán, e de ansia, e de arela, e de cobiza, e de degoiro, e de degoro, e de devezo, e de ilusión, e de soño, e de... de desexo. En cada ouleo, un pensamento. En cada pensamento, un recordo. En cada recordo, un día tras outro, un mes tras outro e un tempo que será eterno.
Subín á bicicleta do silencio. O berro deixou de ser berro e a adolescencia quedou preñada de sentimentos. Circulo, agora, neste mes de novembro, polas corredoiras da memoria e deixo que o tempo se deite sobre a almofada dos meus latexos.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Xoves, 20 de novembro de 2025
No hay comentarios:
Publicar un comentario