Empezo a angustiarme. Levo catro días intentando empezar a escribir unha novela e non me sae nada. Nin tan sequera a primeira frase. O caso é que, na miña cabeza, xa teño todo planeado. Todo. Vai ser de 700 páxinas xustas. Vai constar de 100 capítulos xustos. Téñoa toda tan memorizada que tan só teño que deixar que o bolígrafo verde de tinta azul empece a arrincar e que faga das súas, é dicir, do que eu lle ordene. Pero nada. É como se unha parálise me agarrotase os dedos.
Ó mellor igual se debe xa á primeira contradición con que inicio a novela. Esta debería de empezar como “asoma polo mes de abril a primavera que reflicte nas flores dos lameiros...” e tal e cal, cando me atopo a mediados de novembro e, claro, non me cadra. Distráeme esta contradición. Aquí caio na conta que debería escribila en tempo real. Pero non sei que me dá esperar ata o mes de abril para iniciala, cando, repito, a teño toda memorizada.
Pois terei que cambiar a primeira frase. Case podo optar por “as flores asentan nos nichos, tumbas e sepulturas no día de Todos os Santos e seguintes, mentres as inclemencias do tempo, chámense chuvias, aires e xeadas as estraguen...” e etcétera.
Si, como se ve, a novela ten que empezar con flores porque, durante o transcurso dela, as flores serán como un reflexo da protagonista; que ó principio resplandece e, pouco a pouco, murcha, agosta, mirra por falta de coidados e tamén porque o tempo pasa e todo cambia. En cada capítulo caerá un ou varios pétalos, dependendo da inercia do bolígrafo verde que escribe azul. En principio, aínda non empecei coa primeira frase.
Finca Fierro. Barbadás. Domingo, 16 de novembro de 2025
No hay comentarios:
Publicar un comentario