Comenta por aí algún xornal de que a xuventude é máis de dereitas ca nunca. Incluso máis da extrema dereita. Desde que o mundo é mundo, a xuventude sempre foi, sempre fomos un pouco rebeldes. Sempre quixemos facernos oír e sempre quixemos que nos visen. Despois, co paso do tempo, domamos as ansias. O peor é ata que chega ese despois.
Nese intervalo a súa rebeldía pode custar cara. Penso que por un pouco de ignorancia (a que tivemos todos polo paso da adolescencia), por non saber o que realmente significa ser dos extremos políticos.
Non son un entendido na materia, pero sempre se me vén á cabeza a posguerra. Máis incluso que a propia Guerra Civil. Nunha guerra é certo que hai medo, dor e mortes. Pero polos dous bandos. Mentres que nunha posguerra segue o medo, a dor e as mortes. Pero só por un bando, polo perdedor. O medo é máis medo. A dor é máis dor. E as mortes son máis arrepiantes, polo mero feito de que te negas a entendelas, de que estean a suceder a esgalla, sen practicamente motivo e sen guerra por medio.
A xuventude debería repasar con sosego e algo máis de interese o que realmente aconteceu na nosa posguerra. E que faga un pouco oídos xordos a esas arengas que algúns soltan en mitins e redes sociais. Sempre hai xente que ten moita labia, moita verba e, nun amén, convence ó máis ignorante, ó máis leigo.
Que teña moito coidado, moito sentidiño ante certas accións que, máis tarde, xa non vale de nada o arrepentimento. Antes de actuar que lembren que aquí houbo cunetas cheas de mortos, paredóns ensanguentados, topos nos faiados e medo, moito medo na inmensa maioría dos fogares.
Finca Fierro. Barbadás. Luns, 3 de novembro de 2025
No hay comentarios:
Publicar un comentario