Levo tres semanas no planeta Marte. Estou só. Aquí non hai ninguén. Nin tan sequera está Matt Damon. Se estou aquí é precisamente por el. Vin na súa procura e... ou xa marchou, ou anda por aí perdido, ou aquí nunca estivo. Agora empezo a recoñecer que o cine, as películas son distraccións, fantasías que nos meten na cabeza e que cremos de máis. Sinceramente, pensaba atopar e saudar a Matt Damon.
Estou só. Non hai un maldito marciano. Por non haber non hai nada. Non vin unha xesta nin moito menos un toxo. Terreo si que hai, para albergar iso e moito máis. Non hai regatos, non hai paxaros, non escoito o ruído do mar porque tampouco hai mar. Non hai un farrapo de gaita!
Como non quero saber nada dos ianquis, en vez de saír de Cabo Cañaveral, optei polo alto da Chaira, xusto á beira do campo de fútbol de Baños de Molgas. Uns poucos familiares e tres ou catro veciños a despedirme. Alguén me dixo que levase o meu can Uriarte, pero tiven medo a que non aturase a viaxe. Agora mesmo estou arrepentido; sería a solución a esta soidade que empeza a corroerme. Puto Matt Damon! Non puido esperar un pouco.
No traxecto, dentro da nave espacial, non fixen outra cousa que ler, escoitar música e, iso si, aproveitando que estaba só e que non me escoitaba ninguén, cantei a grito pelado e, por esta vez, sen pensar na famosa ladaíña de miña nai: “ai, neno, que mal cantas”.
Estou só. A soidade empeza a... Un momento! Alá ó lonxe ven Matt Damon! Nai que o pariu, como vai cambiar o conto!
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Mércores, 5 de novembro de 2025
No hay comentarios:
Publicar un comentario