Candil que se apaga. Escuridade que asoma. Lúa vella. Coa lúa vella os lobos oulean. En algún lugar, alguén pasa amodiño. Noutro, alguén senta. Tinta azul que esvara por un papel que xa non está tan branco. Nostalxia dun tempo que foi. O tempo é o que pon a cada un no seu sitio. Aínda que hai moitos que non saben onde están, nin onde viven. Viven por vivir.
Feixe de palla. Reata que ata, que amalloa os feixes. Pinallo de carro. Rabela do arado. Galiñeiro, agora mesmo, baleiro. Cortello de porcos. Xeada de inverno. Caldada de pote. Pote na lareira da señardade. Hai xente que asubía onde ten que cantar. Hai lobos que oulean cando ten que oulear. Eles saben moi ben cando teñen que oulear... baixo o influxo da lúa vella. Hai lúa vella no ceo molgués.
Fachuzo que alumea. Claridade na noite. Aira en silencio. Do canastro só queda o esqueleto. A memoria, ás veces, é efémera. A alegoría é a representación dunha idea abstracta, unha acción moral, onde de ordinario cada elemento representativo corresponde a un elemento da idea representada. É dicir, un símbolo, un emblema, unha insignia, unha imaxe, unha iconografía. Ou sexa, que todo foi, todo é e todo será.
Verbas sisudas non queren testemuñas. Como se alegra o corvo do que fai o lobo. De alcalde a verdugo mirade como subo. A troita e a mentira, canto maior, tanto mellor. Quen con lobos anda a oulear aprende (hai moito tempo que ouleo). A formiga foi mexar ó mar e dixo que era unha axuda. Non hai refrán vello que non sexa verdadeiro. Segue a lúa vella sobre a miña cabeza.
Cafetaría La Carabela. A Valenzá. Martes, 4 de novembro de 2025
No hay comentarios:
Publicar un comentario